ไปที่เนื้อหา


รูปภาพ

snow in summer by Uriel M. Bathory & Patricia Kamei B.


  • กระทู้นี้ถูกล็อค กระทู้นี้ถูกล็อค
มี 29 โพสต์ตอบกลับกระทู้นี้

#21 Karina Type (✔)

Karina Type (✔)
  • นักเรียนบ้านสลิธีริน
  • 18053 โพสต์
  • เลขประจำตัว 530
    • ไม้: แอช | ยาว: 9 3/4"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: ยืดหยุ่นดี

โพสต์เมื่อ 31 July 2020 - 10:36 PM

ยินดีค่ะ ดีใจที่ได้ช่วยนะคะ อ่านเพลินๆเลยล่ะค่ะ ตะกี้แอบไปอ่านย้อนมาแล้ว กลายเป็นดร็อปเรียนแทนสิน้าาา แล้วก้ตอนล่าสุดก้จะมีความนุ่มฟูขึ้นเยอะเลยนะคะเนี้ย อะไรคือลูกโป่งพองในใจกัน บ้าจริงงง เจ้าเด็กสิบเอ็ดพวกนี้เนี้ยย แอบเลิ่กลั่กกับปยสุดท้ายเล็กน้อยที่ว่าเรื่องนี้ไม่ฟีลกู้ด แต่ใครสนกันละ เราอ่านได้ทุกแนวอยู่แล้วค่ะ


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

PicsArt_05-28-03.27.39.jpg

Q8V3aBC.png

V8xGe4F.png

 


#22 Aqua Woods

Aqua Woods
  • นักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟ
  • 1558 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5488
    • ไม้: ซิลเวอร์ไลม์ | ยาว: 11"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 31 July 2020 - 11:36 PM

ตั้งแต่แรก ที่เห็น ตระกูล บาธอรี่ เช้ามาในเวป บอกตามตรงว่า พี่นึกถึง คุณ อลิซาเบธ บาธอรี่ เลยอ่ะ … ไม่คิดว่า ต้นตระกูลจะอิงมาจากสตอรี่นี้ด้วย … แต่ไม่ได้เกลียด อลิซาเบธ บาธอรี่ นะ เคยอ่านว่า เธอเป็นหญิงเก่งคนหนึ่งด้านการใช้เงินเหมือนกัน ทำให้อาณาจักรอู้ฟู่มากเลยล่ะ แต่อาจจะมีความแปบกทางด้านความเชื่อผิดๆ บ้าง … 

 

พี่ไม่ได้พายคู่นี้มาตั้งแต่แรก โถ่ว คือนี่ก็ไม่รู้หรอกว่าโมเม้นในเว็ป ตอนก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง ไม่งั้นน่าจะฟินกว่านี้ พุแง … บ้าบอที่สุดดด อะไรพองลม หนอยยย นั่นหัวใจหรือว่า ปลาปักเป้าอ่าาาาาา

 

ติดตามอยู่นะคะ กรุ้วววววว


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

keithgif.gif

BvwlGx0.png

 

55327a105a4824bd768982a6e4641143.png


#23 Bluebells Sutherland (✔)

Bluebells Sutherland (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 1274 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5614
    • ไม้: แพร์ | ยาว: 10 3/4"
      แกนกลาง: ขนหางนกฟินิกซ์
      ความยืดหยุ่น: ยืดหยุ่นดี

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 01:08 AM

หึ หึหึ หึ หึหึ หึ หึ หึ

คิดว่าฉันจะว่าอย่างไรล่ะเพื่อน ลองเดาสิ๊

.

.

แพททริเซีย นังทัวดีย์ จับไม้จับมือผู้ชายแต่เริ่มเลยงั้นหรอ ชั้นจะไปฟ้องท่านปู่ของหล่อน

โดนลากกลับญี่ปุ่นแน่ๆ !! แหมมมมมมมมม ลูกโป่งอย่างงั้นหรอ เกียมเอาเข็มจิ้มจะ

ถ้าไม่ใช่นิยายของเพื่อนฉันไม่ยอมอ่านจนจบหรอกนะบอกเลย

ก็เพลินๆ ดีแหละ อืมๆๆ กว่าจะเขียนจบชั้นก็คิดคำบ่น คำจิกรอยาวๆ ไปเลยจะ

รีบอัพ รีบเขียน อย่าอู้ดิ๊

 

รีบนอนด้วยนะงุ้ง เพื่อนรักคนนี้ก็เป็นห่วงนะคะ ม็อบแม็บในใจบ้างอะป่าว หึ!!


  • Uriel M. Bathory (✔), Ophelia W. Sutherland (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

O6Nzjk5.gif

NtHYQHe.png

 

ZiLCxKM.png


#24 Chatel Yall (✔)

Chatel Yall (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 560 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5524
    • ไม้: มะเดื่อ | ยาว: 10"
      แกนกลาง: ขนหางนกฟินิกซ์
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 09:20 AM

เหอะ คิดว่าจะคีพเป็นสาวน้อยขี้อายตัวเร้กตัลล้ากได้นานแค่ไหน เฉลย จับมือพุ้ชัยตั้งแต่ตอนที่สาม เฮลโหลววววววว ท่านปู่รู้เรื่องยังถามก่อน ต้องส่งนกฮูกไปบอกป้ะ แล้วอะไรคือหรี่ตาเพราะรอยยิ้มสดใสนะ แดดแยงตาละมโนไปว่าสดใสมากกว่ามั้ง หงุดหงิดๆๆๆๆๆๆ เห็นเม้นบนบอกจะเอาเข็มจิ้มลูกโป่งชะมะ หึ...แค่เข็มเองหรอ//ลับมีด

แต่มะต้องเร่งเขียนกะได้ นอนเร็วๆพักผ่อนเยอะๆ ดูแลตัวเองด้วยยยย อย่าไม่นอนเลียนแบบพี่ลีฟ


แก้ไขโดย Chatel Yall (✔) 01 August 2020 - 09:23 AM

  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

90ZtfLl.png

 

tumblr_inline_o1pkikpdEc1rifr4k_500.gif


#25 Ophelia W. Sutherland (✔)

Ophelia W. Sutherland (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 1892 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5458
    • ไม้: ฮอลลี่ | ยาว: 9 1/2"
      แกนกลาง: ขนหางยูนิคอร์น
      ความยืดหยุ่น: โค้งงอ

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 07:00 PM

อ่า... เนื่องจากได้อภิสิทธิ์อ่านก่อนคนอื่น เลยรีวิวไปสั้นๆ ว่าน่ารักดี อย่างน้อยระดับน้ำตาลก็ยังไม่ขึ้น แต่พอเห็นคอมเม้นคนอื่นแล้วถึงกับต้องกลับไปอ่านอีกรอบ

 

อ่า... อะไรกันเนี่ยเด็กพวกนี้ ยังไม่ชินกันอีกหรอ นี่ยังไม่ทันถึงงานพรอมเลยนะ... 

 

เป็นประโยคแรกที่โผล่เข้ามาในหัวเลย ลูบๆ นะอู่เรือ พิคนนี้จะปกป้องเลาเอง ถ้ายังเขียนไม่ออกหรืออะไรก็ไม่ต้องเร่งนะ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป พักผ่อนเยอะๆ แล้วก็นอนบ้าง 

 

เป็นไง พอพี่บอกแล้วมันน้อบแน้บในหัวใจอูเรียลบ้างป่ะ? 


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

PhvsFYw.png

 

 

gKD3YQB.gif


#26 Uriel M. Bathory (✔)

Uriel M. Bathory (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 732 โพสต์
  • เลขประจำตัว 526
    • ไม้: เชอร์รี่ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: ขนหางยูนิคอร์น
      ความยืดหยุ่น: ดีดตัว

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 07:58 PM





SNOW IN SUMMER

-4-


Patricia Part


"อูเรียล มิคาเอล บาโธรี่"


By Patricia Kamei B.




นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวออกจากรั้วบ้านคาเมอิ แพทริเซียก็จัดการสลัดคราบคุณหนูอาคาริ พร้อมกับกฏเกณฑ์ที่แสนเข้มงวดของตระกูลทิ้งไว้ที่สนามบินนาริตะแทบจะทันทีทันใด ช่วงแรก วิถีชีวิตกับวัฒธรรมที่ไม่คุ้นชินทำให้แพทริเซียออกจะปรับตัวยากอยู่สักหน่อย แต่หลังจากนั้นราว ๆ หนึ่งสัปดาห์ แพทริเซียก็เริ่มสนุกไปกับความแปลกใหม่เหล่านั้น และทำตัวกลมกลืนไปกับผู้คนที่นี่ได้สบาย เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเดินสำรวจร้านรวงต่าง ๆ ในละแวกเดียวกันกับที่พัก ซึ่งเป็นบ้านพักหลังเล็ก ๆ ที่พ่อซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บนถนนชาริงครอส และนั่นก็ทำให้เธอใช้เวลาเดินทางไปที่ร้านหม้อใหญ่รั่วไม่ถึงสิบนาที มีเรื่องโชคดีอีกอย่างที่พ่อของเธอมักจะเดินทางไปไหนมาไหนครั้งละนาน ๆ เป็นประจำ นั่นจึงหมายความว่า บ้านหลังนี้ได้กลายเป็นสมบัติของเธอไปโดยปริยาย


“เอาเป็นว่า พ่อจะแวะมาดูลูกทุก ๆ สองถึงสามวันแล้วกันนะ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกพ่อ และอยากจะไปเล่นซนที่ตรอกไดแอกอนแค่ไหนก็ได้ -- เท่าที่ลูกต้องการเลย”


แพทริเซียหูผึ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ซุปครีมเห็ดกับผักอบชีสที่กำลังทานเป็นมื้อเช้าดูจะหมดความหมายไปเลย เมื่อได้ยินคุณพ่อบอกว่า อยากจะไปเล่นซนที่ตรอกไดแอกอนแค่ไหนก็ได้ อ่า.. แค่ฟังก็รู้สึกว่าซุปครีมเห็ดนี่อร่อยขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่าเลยล่ะ เธอแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี พลางเคี้ยวขนมปังกรอบจนแก้มพอง


“แล้วแบบนี้ต้องไปขึ้นเงินที่กริงกอตส์ก่อนน่ะสิคะ” เธอถามอย่างกระตือรือร้น ด้วยหวังว่าจะได้ไปถอนเงินในตู้นิรภัยด้วยตัวเอง


นายเบตติซหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ คล้ายกับจะรู้ใจลูกสาวคนเดียวเป็นอย่างดี เขาผูกเนคไท ก่อนจะสวมเสื้อสูท การแต่งตัวที่ค่อนข้างจะเป็นทางการกับกระเป๋าเดินทางที่ตั้งไว้ตรงมุมห้องทำให้แพทริเซียรู้ได้ทันทีว่าคุณพ่อคงจะทำไปธุระ และจะกลับมาในอีกสองวัน แต่แพทริเซียจะไม่ถามหรอกว่าเขาจะไปที่ไหน ในเมื่อนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรถามสักหน่อย


“ได้ซี่ ตามแต่ที่ลูกต้องการเลย และอย่างที่พ่อบอก กลับจากตรอกก่อนสี่โมงนะ เข้าใจใช่ไหม”


แพทริเซียพยักหน้า เธอส่งยิ้มกว้างให้พ่อ ในขณะที่เขาเอื้อมมือขยี้ผมเธอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เธอโบกมือให้กับเขา และไม่ลืมที่จะอวยพรให้เขาโชคดีกับการเดินทางด้วยเช่นกัน เกิดเสียง ป๊อบ ทันทีที่นายเบตติซเดินออกจากห้องทานอาหารไปไม่ถึงสามก้าว และนั่นทำให้แพทริเซียรู้ได้ทันทีว่าพ่อคงหายตัวจากไปแล้ว เธอจัดการมื้อเช้าที่เหลือจนหมด ก่อนจะเก็บล้างจานทุกใบจนเกลี้ยง โดยที่ในระหว่างนั้น เธอก็ไม่ลืมที่จะวางแผนไปด้วยว่า หลังจากที่ไปถอนเงินที่ธนาคารกริงกอตส์แล้ว เธอจะไปเยือนที่ร้านไหนก่อนเป็นอันดับแรกดี



เพียงไม่กี่สิบนาที แพทริเซียก็เดินทางมาถึงตรอกไดแอกอนแล้ว เด็กหญิงเริ่มทำตามแผนที่ว่าไว้ ด้วยการไปที่ธนาคารกริงกอตส์เป็นอันดับแรก เธอมุ่งหน้าตรงไปยังอาคารสีขาวเหมือนหิมะ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือร้านรวงต่าง ๆ ของตรอกไดแอกอน ก้าวเข้าไปในห้องโถงกว้างใหญ่ เพื่อตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่มีก็อบลินตนหนึ่งนั่งประจำอยู่


“หนูมาถอนเงินที่ตู้นิรภัยสองศูนย์หนึ่งสามค่ะ” แพรทิเซียกล่าว พลางวางกุญแจลงบนเคาน์เตอร์ไม้ตัวยาว ดวงตาสองสีกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ ระหว่างที่รอก็อบลินตรวจสอบว่ากุญแจของเธอนั้นเป็นของจริงหรือไม่


ดูเหมือนว่าการถอนเงินจากธนาคารกริงกอตส์จะเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายอยู่หน่อย ๆ สำหรับเด็กหญิงที่แทบไม่เคยผจญกับเรื่องโลดโผนใด ๆ อย่างแพทริเซีย เพราะเธอต้องนั่งรถรางคันเล็กเพื่อไปยังตู้นิรภัยของตัวเอง ก่อนจะกลับมายังเส้นทางเดิมอีกครั้ง เมื่อเธอจัดแจงกอบเงินจำนวนหนึ่งใส่ถุงผ้าแล้วเรียบร้อย ซึ่งแพทริเซียต้องขอยอมรับจากใจจริงว่า การนั่งรถรางคันเล็ก ๆ ไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวด้วยความเร็วสูงนั้น ทำให้เธอปวดหัวจนพาลจะคลื่นไส้อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้น แพทริเซียก็อารมณ์ดีมากพอที่จะสลัดอาการพะอืดพะอมเหล่านั้น และหันไปสนใจเหรียญทองที่กำลังกระทบกันกรุ๋งกริ๋งในถุงผ้าแทน


“เอาล่ะ จะไปที่ไหนก่อนดีนะ” แพทริเซียเขย่าถุงเหรียญทองของตัวเอง และเดินผิวปากออกมาจากธนาคารอย่างอารมณ์ดี


หลังจากที่ใช้เวลาตัดสินใจอยู่ไม่นาน แพทริเซียก็ตรงไปยังร้านตัวบรรจงและหยดหมึกเป็นที่แรก ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าการมีหนังสือสักเล่มติดไม้ติดมือกลับบ้านหรอก เธอตั้งใจว่าจะหาวรรณกรรมภาษาอังกฤษดี ๆ สักเล่ม เพื่อฝึกทักษะภาษาอังกฤษของตัวเองให้แข็งแรงขึ้น และกลายเป็นว่า เธอทิ้งตัวเองอยู่ที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึกจนแทบจะลืมเวลาไปเลย แหงล่ะ.. ก็ที่นี่เต็มไปด้วยหนังสือมากมายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้เลยน่ะสิ!


อา.. กลิ่นหนังสือนี่มันดีจริง ๆ นะ.. แพทริเซียสูดจมูกฟุดฟิด ขณะเดินสำรวจไปตามชั้นหนังสือตามหมวดต่าง ๆ ด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ แต่นั่นก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะตอนนี้เธอกำลังประสบปัญหาใหญ่ เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าตัวเองจะเลือกซื้อหนังสืออะไรดี จะเลือกอ่านวรรณกรรมภาษาอังกฤษก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องไหนที่เธอพอจะอ่านได้บ้าง จะเลือกวรรณกรรมภาษาญี่ปุ่นที่ชอบก็ดูเหมือนจะยากไปกันใหญ่ เพราะแพทริเซียไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะเริ่มหาจากตรงไหน ที่สำคัญ.. ภาษาอังกฤษของเธอยังไม่แข็งแรง มันคงจะยากหากจะต้องสื่อสารกับใครสักคนในร้าน


ด้วยเหตุนี้เอง แพทริเซียก็เลยได้แต่เดินวนไปวนมาตามชั้นหนังสือ สลับกับขมวดคิ้วเป็นพัก ๆ และในระหว่างที่เธอกำลังสับสนอยู่ว่าจะเลือกหนังสืออะไรดี น้ำเสียงราบเรียบที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาดก็เรียกเธอเอาไว้เสียก่อน


“หาหนังสืออะไรอยู่”


เมื่อหันกลับไปมอง เธอก็พบว่าเจ้าของคำถามนั้น เป็นเด็กผู้ชายคนเดียวกับคนที่เธอชนเมื่อสัปดาห์ก่อน ว่าแต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงนะ แพทริเซียเลิกคิ้วอย่างนึกแปลกใจ แล้วก็ต้องรีบสลัดคำถามในหัวทิ้ง เพราะคิดได้ว่า การที่มีเด็กรุ่นเดียวกันมาโผล่ที่ตรอกไดแอกอนก็คงจะไม่พ้นเรื่องที่เขากำลังจะเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์เหมือนกันหรอก


บังเอิญจังเลยนะ..


“หา อ๋อ คือ -- ” แพทริเซียอึกอัก คล้ายคนที่กำลังตั้งตัวไม่ทัน ก็เล่นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนั้น ใครมันจะไปตั้งตัวทันกันล่ะ แพทริเซียเกาแก้มตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ยังคงประหม่า “ฉันกำลังหาอะไรไปอ่านที่ฮอกวอตส์น่ะ แต่ปัญหาคือฉันไม่รู้จะอ่านอะไรดี”


เด็กชายคนนั้นพยักหน้า เขามองเธอด้วยดวงตาสีฟ้าซีดที่ดูอ่านยาก ก่อนจะถามกลับมาว่า “ฮอกวอตส์เหมือนกันเหรอ ชอบอ่านแนวไหนล่ะ”


ฮอกวอตส์เหมือนกันเหรอ.. อย่างนั้นเหรอ? แพทริเซียขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น นั่นเป็นคำถามแบบไหนกันล่ะนี่ ถามเพราะไม่รู้จริง ๆ หรือว่าอะไรกันน่ะ มันก็น่าจะเห็น ๆ กันอยู่นี่นะ แปลกคนจัง ช่างเถอะ เธอปัดคำถามเหล่านั้นออกไปจากสมอง ก่อนจะบอกแนวหนังสือที่ตัวเองชื่นชอบกับเขาไป พวกสืบสวนสอบสวนอะไรทำนองนั้นน่ะ


เราสองคนใช้เวลาเลือกหนังสือด้วยกันไม่นานนัก ไม่สิ -- อันที่จริง เป็นเขามากกว่าที่เลือกหนังสือให้ แถมยังแนะนำแนวอื่น ๆ ที่เธอไม่เคยอ่านให้ลองอ่านดูด้วย น่าสนใจดีเหมือนกันนะ ว่าแต่เขาดูพูดน้อยจังแฮะ แพทริเซียคิด ก่อนจะเลื่อนสายตามองหน้าปกหนังสือที่เด็กชายดึงออกมาจากชั้น เอ๊ะ -- เขาชอบอ่านเรื่องสั้นของญี่ปุ่นด้วยเหรอเนี่ย ที่จริงเล่มนั้นเธอก็เคยอ่านนะ มันเป็นหนังสือที่ดีมากเลย ไม่อยากจะโม้เลยว่า ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นน่ะ เธอแทบจะกินหนังสือแทนข้าวได้อยู่แล้ว ว่าแต่เขาจะเคยอ่านเล่มอื่น ๆ ของนักเขียนคนนี้ด้วยหรือเปล่านะ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามอะไร อีกคนก็ปลีกตัวเดินหนีไปจ่ายเงินก่อนเสียแล้ว อะไรกันเนี่ย ตาคนนี้ เธอคิดอย่างขำ ๆ ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางเหมือนจะเสียมารยาทของอีกฝ่ายแต่อย่างใด


“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ” แพทริเซียรีบเรียกเขาเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากร้าน เธอคิดว่าไหน ๆ ก็เป็นนักเรียนฮอกวอตส์เหมือนกันแล้ว ควรจะผูกมิตรไว้น่าจะดีกว่า เขาก็ดูไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรด้วย เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่เดินมาถามเธอ และแสดงน้ำใจช่วยแนะนำหนังสือหรอกใช่ไหมล่ะ อีกอย่าง.. เธอเองก็ยังไม่มีเพื่อนสักคน ถ้าไม่นับคุณพ่อและคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอก็คุยคนเดียวมาทั้งอาทิตย์แล้ว “นายก็จะไปฮอกวอตส์เหมือนกันใช่ไหม”


“ใช่ มีอะไร”


อา.. ตอบสั้นจังแฮะ ไม่รู้เป็นพวกมนุษย์สัมพันธ์ติดลบหรือพูดน้อยนะเนี่ย แพทริเซียหลุดยิ้ม ก่อนจะแนะนำตัวกับเขา พร้อมกับรอยยิ้มสดใสเป็นเอกลักษณ์


“ฉัน แพทริเซีย -- แพทริเซีย คาเมย์ เบตติซ กำลังจะเข้าฮอกวอตส์ปีนี้เหมือนกัน”


เธอยื่นมือไปตรงหน้า เพื่อหวังจะสร้างความสนิทสนม และคิดว่าดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่เผลอไปโค้งคำนับให้อีกฝ่ายเข้า คราวแรก อีกฝ่ายมีท่าทีลังเลนิดหน่อยที่จะแนะนำตัวกับเธอ แต่แพทริเซียไม่ได้ใส่ใจว่าเพราะอะไรเขาถึงรู้สึกแบบนั้น เพราะสำหรับเธอแล้ว แค่เขายอมยื่นมือมาจับทักทายกัน มันก็ดีมากแล้ว


“อูเรียล มิคาเอล บาโธรี่”


แพทริเซียพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะส่งยิ้มกว้างทันทีที่อีกฝ่ายแนะนำตัวเอง แม้ในใจจะนึกสงสัยนิดหน่อย ตอนที่ได้ยินนามสกุลของเขาก็ตาม น่าจะไม่ใช่คนอังกฤษ ก็ว่าอยู่ สำเนียงการพูดของเขามันดูแปลกหูอย่างไรก็ไม่รู้


“บาโธรี่เหรอ นามสกุลแปลกจัง”


แต่สุดท้าย แพทริเซียก็หลุดพูดออกไปอย่างที่คิดจนได้.. อ๋า.. หวังว่าเขาจะไม่โกรธกันหรอกนะ เธอคิด พลางส่งยิ้มแหย คล้ายกับต้องการจะขอโทษอีกฝ่าย โชคดีที่เด็กชายดูเหมือนจะไม่ได้ขุ่นเคืองในสิ่งที่เธอเพิ่งจะหลุดปากพูดไป เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ ตามบุคลิกของเขาเพียงเท่านั้น


“อืม เธอก็ด้วย”


“ฉัน?” แพทริเซียเลิกคิ้ว แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้ “ใคร ๆ ก็บอกแบบนั้น ตอนได้ยินชื่อของฉันน่ะ ชื่อกับหน้าตาของฉันมันไปคนละทางเลยใช่ไหมล่ะ”


เด็กชายพยักหน้าน้อย ๆ แทนคำตอบ แหงล่ะ.. เธอน่ะเจอคำถามพวกนี้มาจนเบื่อแล้ว เลยไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ตอนที่เขาบอกว่านามสกุลของเธอมันแปลก ตอนที่เรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นก็เหมือนกัน ทุกคนล้วนแต่สงสัยกันทั้งนั้นว่าหน้าตาของเธอน่ะมันไม่เข้ากับนามสกุลฝรั่งจ๋าเอาเสียเลย แต่ใครจะสนกันล่ะ


“ฉันเพิ่งมาจากญี่ปุ่นน่ะ อ้อ -- ว่าแต่นายซื้อของครบหรือยัง ฉันยังเลย ถ้าไม่ติดอะไรช่วยแนะนำหน่อยได้ไหม ฉันยังงง ๆ กับที่นี่นิดหน่อยน่ะ” แพทริเซียพูดด้วยน้ำเสียงสดใส และไม่ลืมที่จะส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้เขาอีกสักที แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ และเหมือนจะมีท่าทีลังเล เธอจึงรีบยื่นข้อเสนอไปว่า “เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอศกรีมเป็นการตอบแทนก็ได้ ไม่มีอะไรที่เหมาะกับอากาศแบบนี้ไปมากกว่าไอศกรีมแล้ว จริงไหม”


ไม่ทันให้เขาได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แพทริเซียเอื้อมมือไปคว้ามือของเขาเอาไว้อย่างถือวิสาสะ หวังว่าจะไม่ว่าอะไรหรอกนะ เพราะหากเป็นแบบนั้นก็คงช่วยอะไรไม่ได้น่ะสิ เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดี ขณะลากให้เขาเดินตามเธอออกไปนอกร้าน และไม่วายที่จะลอบสังเกตท่าทีของเขาไปด้วย


ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยแฮะ หรือเธอจะทำให้เขาอึดอัดกันนะ


“นี่ เป็นอะไรไปน่ะ” แพทริเซียตัดสินใจถามเขา เมื่อสีหน้าของเขามันกวนใจเธอเหลือเกิน เพราะเธอคงจะรู้สึกแย่มากแน่ ถ้าเกิดไปทำให้เพื่อนคนแรกในลอนดอนต้องรู้สึกรำคาญกันก่อนที่เราจะได้ทำความรู้จักกันจริง ๆ เธอลดฝีเท้าที่เดินนำหน้าในตอนแรก แล้วเปลี่ยนมาเป็นเดินข้าง ๆ เขาแทน “ฉันทำให้นายอึดอัดหรือเปล่าน่ะ โทษทีนะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่มีเพื่อนเลย ฉันก็เลยดีใจมากเกินไปหน่อย แต่ถ้านายไม่สบายใจ -- ”


“ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าอากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่”


แพทริเซียพยักหน้า เข้าใจล่ะ ท่าทางเขาจะไม่ชอบอากาศร้อนจริง ๆ นั่นแหละ “ท่าทางนายจะไม่ชอบอากาศร้อนนะ งั้นเราแวะไปทานไอศกรีมก่อนแล้วกัน”


เธอยิ้มกว้างให้เขาเป็นการปิดท้าย แล้วกึ่งลากกึ่งจูงอีกคนให้เดินตามไปจนถึงร้านไอศกรีมของฟอลเรียน ฟอร์เตสคิว เราสั่งไอศกรีมกันคนละถ้วย แน่นอนว่า ของเธอต้องเป็นรสช็อกโกแลต ส่วนอูเรียลสั่งรสแมคคาเดเมีย อันที่จริง ไอศกรีมรสแมคคาเดเมียมันก็ไม่ได้แย่นักหรอก เธอเองก็ชอบมันนะ แต่ถ้าเทียบกับรสช็อกโกแลตของโปรดแล้วล่ะก็ แทบจะเทียบกันไม่ติดเลยล่ะ และหลังจากที่ปล่อยให้บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนตกลงมาปกคลุมเพียงไม่กี่นาที บทสนทนาของเราก็ดูจะเป็นไปอย่างธรรมชาติมากขึ้น เมื่อหัวข้อถูกเปลี่ยนเป็นเรื่องฮอกวอตส์


“พ่อบอกว่าเป็นโรงเรียนเวทมนตร์ที่ดีที่สุดในเกาะอังกฤษ แต่ก็นะ.. เราจะยังไม่รู้หรอก จนกว่าจะได้เห็น” แพทริเซียพูด พลางตักไอศกรีมช็อกโกแลตเข้าปากคำโต “ว่าแต่นายมาจากไหนน่ะ ไม่ได้เป็นคนอังกฤษใช่ไหม”


“ฉันเป็นคนฮังการี”


“แล้วทำไมถึงย้ายมาล่ะ”


คราวนี้อูเรียลไม่ยอมตอบคำถาม เขาตัดบทเธอด้วยการตักไอศกรีมเข้าปาก ท่าทางของเขาทำให้แพทริเซียคิดว่าเขาน่าจะมีอะไรในใจ และเธอเองก็ไม่คิดที่จะถามเขาด้วย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น มันจะดูไม่ดีเอาได้ เด็กหญิงตัดสินใจสลัดความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองทิ้ง ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมลงมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะชวนเขาคุยอีกครั้งเพราะไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างเรานั้นต้องเงียบเกินไป แต่จะว่าไป.. ไอศกรีมเย็น ๆ ในสภาพอากาศแบบนี้มันก็ชื่นใจเหมือนกันนะเนี่ย


แทบไม่มีบทสนทนาใดเลย ระหว่างที่อูเรียลพาเธอไปซื้อของใช้ต่าง ๆ ที่ระบุไว้ในใบรายการ แพทริเซียใช้จ่ายเงินเกลเลียนจำนวนมากไปกับการซื้อชุดนักเรียนที่ร้านเสื้อคลุมทุกโอกาสของมาดามมัลกิ้น หนังสือ อุปกรณ์การเรียนจากร้านตัวบรรจงและหยดหมึก กล้องดูดาว หม้อปรุงยา (ดีบุกผสมตะกั่วขนาดมาตรฐานเบอร์สอง) และของที่จำเป็นสำหรับหนึ่งปีการศึกษา เธอใช้เวลาพักใหญ่เดินเตร่อยู่ในร้านนกฮูกอายส์ล็อป เพื่อหาสัตว์เลี้ยงให้ตัวเอง และหลังจากที่ลังเลอยู่นาน แพทริเซียก็ตัดสินใจรับเจ้าแฮมสเตอร์สีทองตัวกลมมาเลี้ยง เธอตั้งชื่อให้มันว่า แมนเชสเตอร์


"หวังว่าสัตว์เลี้ยงของเราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเรานะ ว่าไหม" เธอถามอูเรียล เมื่อเราก้าวออกมายังนอกถนนอีกครั้ง


"ฉันเลี้ยงนกเรเวน"


อ่า.. โอเค งั้นเธอขอภาวนาแค่ว่า ขอให้นกเรเวนของเขาช่วยเมตตาเจ้าแมนเชสเตอร์ และอย่ามองมันเป็นอาหารจานพิเศษก็แล้วกัน


ดูเหมือนว่าวันนี้ เวลาจะผ่านไปไวเป็นพิเศษ เพราะกว่าจะรู้ตัวอีกที แสงแดดที่แรงกล้าก็เริ่มทอแสงอ่อนลงเสียแล้ว แพทริเซียเดินถือข้าวของจนเต็มสองมือ ตามอูเรียลออกมายืนอยู่ที่หน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะหันไปถามอูเรียลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ


“นายกลับบ้านยังไงเหรอ อูเรียล”


เด็กชายหันมามองหน้าเธอ เหมือนจะบอกกันกลาย ๆ ว่า ห่วงตัวเองก่อนจะดีกว่านะ และสายตาแบบนั้นของเขาก็ทำให้เธอทำหน้ายุ่งออกมาอย่างทันทีทันใด หนอย.. คนอุตส่าห์เป็นห่วง มาทำสายตาแบบนั้นใส่มันหมายความว่ายังไงกันนะ แพทริเซียส่งค้อนให้เขา ซึ่งดูเหมือนว่าอูเรียลเองก็จะรู้ตัวด้วยว่าทำให้เธอไม่พอใจเข้าให้แล้ว


“คอนโดฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เดินไปนิดหน่อยก็ถึงแล้ว”


“งั้นนายก็ไปมาที่นี่สะดวกเลยสิ ดีจังนะ บ้านของฉันก็อยู่ใกล้ ๆ เหมือนกัน”


“อือ” เขารับคำสั้น ๆ และเบือนหน้าหนีจากเธอ เงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง


แม้จะไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดมาจากปากของเขา และบทสนทนาของเราดูจะเงียบลงอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น อูเรียลก็ไม่ยอมเอ่ยปากบอกลาเพื่อขอตัวกลับบ้านก่อนเลย แพทริเซียก็ไม่อยากจะคิดไปเองหรอกนะ ว่าเด็กชายผู้เงียบขรึม และพูดน้อยจนแทบจะนับคำได้นั้นอยู่รอจนแน่ใจว่าเธอขึ้นรถกลับบ้านแล้วนั่นแหละ เขาถึงจะยอมกลับที่พักของตัวเองบ้าง


เป็นคนใจดีจริง ๆ ด้วย


“พรุ่งนี้จะมาที่นี่อีกหรือเปล่าล่ะ” เธอถาม หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบตกลงมาปกคลุมรอบตัวอยู่หลายสิบนาที แพทริเซียมองเขาอย่างใคร่รู้ แต่อูเรียลแค่มองตอบกลับมาด้วยสายตาที่เหมือนจะมีคำถาม “ฉันเองก็ไม่มีเพื่อนที่ไหน มันคงจะดีถ้ามีนายอยู่ด้วยน่ะ ว่าไงล่ะ”


“อืม เอาสิ”


“เยี่ยม -- เราจะเจอกันกี่โมงดี ปกตินายมากี่โมงน่ะ”


“สาย ๆ ล่ะมั้ง”


“งั้นเจอกันพรุ่งนี้ตอนสิบเอ็ดโมงแล้วกัน หวังว่านายจะมาทานมื้อเที่ยงเป็นเพื่อนฉันนะ” เด็กหญิงกล่าว พร้อมทั้งส่งยิ้มสดใสให้กับเขา ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ตอบอะไร นอกจากพยักหน้าเพียงเท่านั้น และปฏิกิริยาของเขา ก็ทำให้เธอเข้าใจได้ทันทีว่าเขาตกลงจะมาตามนัด -- มาอยู่เป็นเพื่อนเธอในวันพรุ่งนี้ เด็กหญิงเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง อีกไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน รีบกลับบ้านก่อนดีกว่า จะได้ไปสำรวจของที่เพิ่งซื้อมาวันนี้ด้วย เธอคิดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปหาเขาเพื่อบอกลา “ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน นายก็กลับบ้านดี ๆ ล่ะ”


อีกครั้งที่เขาไม่ได้พูดอะไร นอกจากมองเธอด้วยแววตาสีฟ้าอ่อนจัดคู่นั้น ไม่มีแม้แต่การโบกมือลาหรือบอกให้เธอกลับบ้านดี ๆ แต่ประกายประหลาดที่สะท้อนออกมามันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขาต้องการจะบอกอะไรกับเธอ แพทริเซียโบกมือลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงค่อยหมุนตัวเดินจากไป


อูเรียล บาโธรี่เหรอ -- ถึงจะเป็นคนเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้เข้าถึงยากอะไรนี่นา


ถ้าได้อยู่บ้านเดียวกันก็ดีน่ะสิ



[center]---------------------------------------------------------------------




สวัสดีค่าาา แพทเองนะคะ ก่อนอื่นเลยตอนนี้ก็ตอนที่ 4 แล้ว ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆเลยนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ มีฟีดแบคตลอดเลย นี่ตามอ่านทุกเม้นเลยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่ชอบฟิคชั่นของพวกเรา ถึงแม้จะมีมาเหม็น จะไปตรวจเบาหวาน หมั่นไส้บั้งอะไรบั้ง จะไปฟ้องท่านปู่ของฉันเอยก็ตาม เร่งจิกเร่งปั่นแต่ก็บอกให้พิไมค์พักผ่อนเยอะ ๆ ก็ตาม (อันนี้ดูย้อนแย้ง สรุปพวกหล่อนจะยังไง) อ่าา แต่ก็ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาโดยตลอดนะคะ ตอนหน้าเวลคัมทูฮอกวอตส์กันคร่าาาา อย่าลืมคอมเมนต์ติชมเป็นกำลังใจให้พวกเราด้วยนะง้าบบ รักทุกคล


จากแพทฮรุงคนฉวย



แก้ไขโดย Uriel M. Bathory (✔) 02 August 2020 - 05:42 AM

  • Karina Type (✔), Evangeline Zanquen (✔), Aqua Woods และ 3 สมาชิก ถูกใจสิ่งนี้

tBorSoq.jpg

 

VejQ9CQ.png


#27 Aqua Woods

Aqua Woods
  • นักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟ
  • 1558 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5488
    • ไม้: ซิลเวอร์ไลม์ | ยาว: 11"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 10:24 PM

หงุย … เหมือนอ่านท่ามกลางฟิลเตอร์สีชมพู -//- แพทริเซียของเรานี่ก็ร้ายน๊า ถือวิสาสะจับมืออูเรียลอ่าาาาาา 

ตอนหน้าจะเวลคัมทูฮอกวอตส์แล้ว รอติดตามค้าบบ เชื่อว่าตั้งมีตัวละครใหม่ๆ ผุดขึ้นมาแน่นอน 55555555555 


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

keithgif.gif

BvwlGx0.png

 

55327a105a4824bd768982a6e4641143.png


#28 Karina Type (✔)

Karina Type (✔)
  • นักเรียนบ้านสลิธีริน
  • 18053 โพสต์
  • เลขประจำตัว 530
    • ไม้: แอช | ยาว: 9 3/4"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: ยืดหยุ่นดี

โพสต์เมื่อ 01 August 2020 - 10:50 PM

โอ้ ตอนนี้เนื้อเรื่องไม่เดินเพราะเป็นมุมของแพตสินะคะ มันเป็นฟีลเด็กๆที่ชวนให้รู้สึกนุ่มฟูแบบแปลกๆเลยล่ะค่ะ แอบลุุ้นกับความจะไปฮอกวอตส์แล้ว ตื่นเต้นเเทนเลยค่ะ มีแนวโน้มว่าจะเจอตลคใหม่ที่คุ้นเคยยังไงก็ไม่รู้ ยังไงก้จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

PicsArt_05-28-03.27.39.jpg

Q8V3aBC.png

V8xGe4F.png

 


#29 Bluebells Sutherland (✔)

Bluebells Sutherland (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 1274 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5614
    • ไม้: แพร์ | ยาว: 10 3/4"
      แกนกลาง: ขนหางนกฟินิกซ์
      ความยืดหยุ่น: ยืดหยุ่นดี

โพสต์เมื่อ 02 August 2020 - 03:41 AM

หะ หนอยแน่เจ้าแพทริเซีย ถึงจะเป็นในมุมมองของเธอ แต่ยังไงการจับไม้จับมือผู้ชายมันก็ร้ายอยู่ดีนะย่ะ!!

แล้วยังนัดผู้ชายเก่งอะไรเก่ง แหมมมมมมมมมมมม ให้ถึงดาวอังคาร

 

รีบเข้าฮอกวอตส์เร็วๆ สิ๊ อยากมีบทแล้วเนี่ย ที่มาตามอ่านเนี่ยเพราะรอชื่อเบลล์ เอเวอรี่อย่างเดียวเลยจะ ไม่งั้นไม่มาอ่านหรอก จิ๊งงงงง 


  • Uriel M. Bathory (✔) และ Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

O6Nzjk5.gif

NtHYQHe.png

 

ZiLCxKM.png


#30 Evangeline Zanquen (✔)

Evangeline Zanquen (✔)
  • นักเรียนบ้านเรเวนคลอ
  • 1007 โพสต์
  • เลขประจำตัว 5276
    • ไม้: เรดโอ๊ก | ยาว: 12 3/4"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ วันนี้, 08:37 PM

เพิ่งว่างมาไล่อ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสี่ อยากบอกว่าติดจริงงง  อ่านแล้วมีความรู้สึกร่วมกับอูเรียล แล้วก็แพท ว่าทั้งสองคนเป็นคนยังไง เกิดอะไรขึ้นมาก่อนในอดีตถึงทำให้เป็นคนมีบุคลิกแสดงออกมาแบบนี้  บวกกับรอลุ้นความรักว่าจะไปลงเอยกันตอนไหนอีก ระหว่างพ่อหนุ่มนิ่งเงียบ กับแม่สาวร่าเริง จะติดตามอ่านทุกตอนเลยค้าบบ 

 

ปล อ่านบทสนทนาอพอลโหลแล้วหน้าเดรโกลอยมาเฉยเลย ให้ความรู้สึกว่าคนๆนี้ต้องนิสัยแนวๆเดรโกแน่ๆ ><


  • Patricia Kamei B. ถูกใจสิ่งนี้

มนุษย์

ทันตแพทย์ > blackpines health center

แม่ค้ายาเสพติดและอาวุธสงคราม > OLDRO01B

9u1xxEf.png

P4YoyLd.gif





0 สมาชิกกำลังอ่านกระทู้นี้

0 สมาชิก, 0 ผู้เยี่ยมชม, 0 สมาชิกที่ล่องหน