ไปที่เนื้อหา


รูปภาพ

Platinum01 ห้องนอนผู้ร่วมอาศัย : Laurence Cormac


  • กรุณาลงชื่อเข้าใช้เพื่อตอบกระทู้
มี 25 โพสต์ตอบกลับกระทู้นี้

#21 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 19 July 2019 - 07:43 PM

ระหว่างที่เด็กชายชาวอังกฤษกำลังจัดเตรียมเรียงหนังสือบนชั้นวางเล็ก ๆ ที่เขาไม่ได้ไปจัดการมาเกือบเดือน เขาก็เปิดเพลงต่อสมอลทอร์คสีขาวไว้ที่หูทั้งสองข้าง ปล่อยให้เสียงเพลงมักเกิ้ลจังหวะน่าโยกย้ายเล่นไป มือหนาเลื่อนไปจัดของนู่นนี่ขณะโยกศีรษะไปมาเบา ๆ ตามทำนอง หลังเสร็จสิ้น กายสูงชะลูดเดินไปปิดหน้าต่างในห้องที่เขาเปิดคาไว้ตั้งแต่ตอนเย็นให้ปิดสนิท 

 

" I can't write one song that's not about you ~ ♪

Can't drink without thinkin' about you ♫ "  
 
และใช่ จากที่แค่โยกหัว ขยับปากงับ ๆ เป็นคำ ๆ เขาก็หลุดร้องเพลงด้วยเสียงโมโนโทน ทุ้มต่ำออกมาจนได้ เจ้าตัวเดินโยกไปรอบห้อง รวมทั้งขยับมือไม้เป็นเหมือนวาทยกรของวงออร์เคสตร้า ไม่รู้ว่าวันนี้ลอเรนซ์ไปอารมณ์ดีจากไหนมา เขาถึงออกรสกับเพลงที่ฟังเหลือเกิน 
 
" Is it too late to tell you that
Everything means nothing if I can't have you? ♫ "  

 

ซึ่งเจ้าตัวก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าการกระทำ ทุกการกระทำที่เขาไม่เคยทำมาก่อน อยู่ในสายตาสุนัขตัวยักษ์ของเขา เพย์ตัน ... แน่นอน มันกำลังคิดว่าเจ้านายของมัน อยู่แต่ในห้องมากเกินไปจนเริ่มบ้าไปทุกที... แต่มันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ศีรษะมันหมอบลงกับพื้นหลับตาพริ้มแม้จะยังได้ยินเสียงของลอเรนซ์ที่ยังร้องเพลงต่อไปจนจบ และขยับวาดมือไปในอากาศ คนเครียดจนเกือบบ้าก็คงจะระบายความเครียดออกมาแบบนี้เองล่ะมั้ง?


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#22 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 23 July 2019 - 10:38 PM

สำหรับการได้เกิดมาเป็น เพย์ตัน สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด ของลอเรนซ์แล้ว กิจวัตรประจำวันทุกค่ำในช่วงนี้ก็คงเป็นการนอนหมอบมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายตัวเองทำงานอดิเรกจุกจิกบนโต๊ะทำงาน หรือ พลิกตัวนอนหงายหน้าท้องเรียกร้องความสนใจให้คนที่โต๊ะคนเดิมพุ่งมาเกาพุง ลูบตัว น้วยเหนียง(?) ซึ่งวันนี้ ก็ได้ทำไปแล้วสองอย่าง และก็อาจจะเหมือนทุก ๆ วัน ที่ทำแบบเดิมไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงเวลานอน
 
“อีกสักพักนึงก็ได้นอนแล้วคนเก่ง… รอก่อนนะ…” ลอเรนซ์ คอร์แม็ค เอ่ยออกมา พร้อมหันมองสัตว์สี่ขาตัวยักษ์ขนปุยยกขาหลังมาเกาหลังใบหู “ทำไมล่ะ..? จะย้ำรึไงว่าอาทิตย์นี้ฉันยังไม่ได้อาบน้ำให้เธอรึไง?” 
 
บทสนทนาฝ่ายเดียวแบบทาสสุนัขก็ออกมาอีก ซึ่งแน่นอนว่าเพย์ตันไม่ได้จะสื่ออะไรแบบนั้นเสียทีเดียวหรอก แต่พวงหางปุกปุยนั้นก็เป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่ากำลังดีใจกับอะไรแบบนี้ ซึ่งก็ทำให้พ่อหนุ่มหน้านิ่งยิ้มออกมาน่าจะเป็นรอบที่สิบของวันแล้ว ก่อนที่เขาจะหมุนเก้าอี้ หันกลับไปจุกจิกกับงานของตัวเองให้เรียบร้อยต่อ ซึ่งก็… ไม่พ้นพวกตัวต่อมักเกิ้ล โมเดล อะไรเทือกนี้หรอก
 
หลังจากพอใจตัวเองแล้ว เขาก็ขยับเลื่อนเก้าอี้ออกมาเพื่อเตรียมตัวเข้านอน ร่างสูงพุ่งไปหาเตียงนุ่มหลังจากไฟทั้งห้องถูกปิดลง แทนที่ด้วยแสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงแทน หลังจากดึงผ้าห่มมาคลุมร่างแล้ว ก็ตามคิว... เพย์ตันโดดขึ้นมานอนที่ปลายเตียงเหมือนเช่นเคย ดูท่าจะเป็นนิสัยที่แก้ไม่ได้แล้ว แต่ลอเรนซ์ก็ชอบแบบนั้น นัยน์ตาสีน้ำเงินมองเพย์ตันที่นอนอยู่พักนึง จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาเพื่อโน้มตัวไปลูบ(ขยี้)เส้นขนสีน้ำตาลดำนั่นเบา ๆ 
 
"ฝันดีคนสวย" เขาว่าประโยคที่ฟังแล้วดูจั๊กจี้ทั้งคนฟังและคนพูด เหมือนเช่นเคย ก่อนกลับไปจะเอนตัวนอนบนเตียง เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#23 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 25 July 2019 - 10:00 PM

"มาแล้วนะเพย์ตัน" เขาเอ่ยหลังเปิดประตูเข้ามาและพบกับเพย์ตันที่นั่งหน้าประตูพร้อมส่ายหางไปมา ราวกับกำลังต้อนรับการกลับห้องของลอเรนซ์อย่างไรอย่างนั้น 

 

ยัยหมาอ้วนเอ้ย 

 

แน่นอนเขาเก็บคำนั้นไว้ในใจ แม้หมั่นไส้แค่ไหนจะไม่เรียกออกไปอย่างนั้นหรอก เดี๋ยวเจ้าหมายักษ์น้อยใจแย่ แถม เพย์ตันก็ไม่ได้อ้วนสักหน่อย แค่ขึ้นมาโลสองโลหลังจากไปบ้านแม่เขาเท่านั้นเอง ตอนนี้ก็เหลือแค่ออกกำลังกาย และลดอาหารบางมื้อเท่านั้นเอง ถึงจะทรมาณหน่อย แต่ก็เพื่อสุขภาพเธอนะเพย์ตัน ขืนอ้วนไปมากกว่านี้เธอก็คงจะกลายเป็นถังแก๊สที่มีสี่ขาแน่ ๆ ... 

 

"เข้านอนเถอะ..." คนที่ยังคิดมากเรื่องน้ำหนักและขนาดตัวสัตว์เลี้ยงก็ยังคิดมากอย่างนั้น เขาเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะเตรียมตัวเข้านอนอย่างที่ได้กล่าวไว้ แน่นอน ต่อให้เพิ่งกินอิ่มมาเขาก็ไม่แคร์หรอก นอน ๆ ไปเถอะ


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#24 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 28 July 2019 - 10:01 PM

"เธอจะอยู่แบบนั้นไปทั้งวันจริงดิ?..." เสียงทุ้มที่ดูมีชีวิตชีวากว่าตอนสนทนากับคนของลอเรนซ์เอ่ยขึ้น หลังจากเขาละสายตาจากจอมือถือมามองยังเพย์ตันที่นอนหมอบอยู่บนพื้น  “เจ้าหมาขี้เกียจเอ้ย…”

 

เขานอนเอกขเนกอยู่บนเตียง ในมือถือสมาร์ทโฟนมักเกิ้ล หูทั้งสองข้างก็ใส่สมอล์ทอร์คไว้ ส่วนเพย์ตัน... ก็หมอบอยู่บนพื้น ไม่รู้ทำไมว่าวันนี้มันไม่โดดขึ้นมานอนด้วยกันกับเขา เที่ยงนี้ก็จับอาบน้ำไปแล้ว วันที่ตัวหอม ๆ ก็ไม่มาคลอเคลีย วันไหนตัวเหม็นนี่รู้งานเชียว ลอเรนซ์คิดอย่างขำ ๆ แต่เดี๋ยวเพย์ตันก็คงมาเองนั่นแหละ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเขาเลื่อนกลับมาที่หน้าจอ ดูเหมือนมีข่าวซีรีย์ที่ในโลกของมักเกิ้ลในตอนนี้ที่ลอเรนซ์กำลังให้ความสนใจ 

 

ซีรีย์แนวแฟนตาซีอเมริกัน - โปแลนด์ นั่นคือที่ลอเรนซ์รู้รายละเอียด ทีแรกเขาเข้าใจว่ามันเป็นซีรีย์ที่ทำมาจากเกม แต่หลังจากนั้นก็เป็นว่ามาจากนิยาย ว่ากันตามตรง เขาเคยได้ยินชื่อเกม แต่ไม่รู้เลยว่ามันอิงมาจากนิยายด้วย แต่นั่นไม่สำคัญ เพราะ The Witcher ก็ดูน่าสนใจสำหรับลอเรนซ์อยู่ดี อะไรที่มันแฟนตาซีก็น่าสนใจอยู่แล้ว แม้เขาจะอยู่ในโลกแฟนตาซีอยู่แล้วก็ตาม 

 

"หืม... มีคลิปตัวอย่างแล้วนี่..." เจ้าตัวพืมพำออกมา ก่อนคลิกเข้าไปดูเจ้าตัวคลิปที่ว่า และต่อ ๆ มาเขาก็ลามไปดูยัน คลิปสัมภาษณ์นักแสดง 

 

ตอนแรกที่อ่านบทความ ดูตัวอย่าง ไปจนถึงภาพพรีวิว ลอเรนซ์รู้สึกเฉย ๆ นะ คือ... หมายถึงเขาโอเคอยู่แล้ว ยังไงก็ดูแน่ ๆ แต่พอดูคลิปสัมภาษณ์ หนึ่งในนักแสดงหญิงในเรื่องค่อนข้างน่ารักทีเดียว ความคิดชมพวกเด็กผู้หญิงชัดเจนครั้งแรกทำให้ลอเรนซ์ต้องส่ายหัวพรึ่บ ก่อนจะกดปิดมือถือและวางมันไปที่หัวเตียง เปลี่ยนท่าทีมาสนใจเพย์ตันด้วยการตบเตียงเรียกเจ้าสุนัขตัวยักษ์

 

"นอนเถอะเพย์ตัน" 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#25 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 02 August 2019 - 08:30 PM

เด็กชายสกุลคอร์แม็คนอนเอกขเนกบนเตียงขนาดใหญ่ สวมเสื้อยืดและกางเกงขายาวสบาย ๆ เตรียมเข้านอน แต่ก่อนอื่นนั่น ในเวลานี้ในมือของเขาก็ยังคงมีโทรศัพท์มือถือมักเกิ้ล ส่องหาดูเอ็มวีเพลงอะไรไปเรื่อยเปื่อย วันทั้งวันนอกจากทำความสะอาดอะไรก็ตามในห้องแพลตฯหมายเลขหนึ่ง นอกจากเล่นมือถือ และนอกจากทำงานอดิเรกที่ตัวเองสนใจ แต่พอทำทุกอย่างจนไม่มีอะไรจะทำ วันทั้งวันของเขาก็ผ่านไปอย่างยากลำบาก …
 
และเขาคงจะฟุ้งซ่านไปไกล หากไม่ใช่ว่า ณ ห้องนี้เขายังมี เพย์ตัน สุนัขตัวยักษ์คอยนั่ง ๆ หมอบ ๆ ล่อตาล่อใจให้เขาไปบีบเหนียง(?) และหวีขน ทำความสะอาดให้ และก็เหมือนครั้งนี้ เพย์ตันเดินดุ๊ก ๆ มางับชายกางเกงเขาเบา ๆ ราวกับเรียกร้องความสนใจ 
 
“หืม… ทำไม มีอะไรเพย์ตัน…?” เมื่อเขาลุกขึ้นและมองไปทางสัตว์เลี้ยง ก็พบว่ามันเริ่มครางหงิง ๆ ทำท่าจะมุดไปใต้เตียง ซึ่งอาการแบบนี้ลอเรนซ์เดาได้ทันทีเลย “ทำบอลกลิ้งไปใต้เตียงอีกแล้วเหรอ…? เธอนี่นะ..” 
 
สิ้นเสียงบ่นที่ไม่จริงจัง เจ้าของเสียงนั่นก็ค่อย ๆ ลุกจากเตียงลงไปนอนแนบกับพื้น เพื่อมุดหาเจ้าบอลตัวกวน เดี๋ยวนี้เพย์ตันตัวใหญ่ขึ้นจนมุดใต้เตียงเล่นไม่ได้แล้ว … หรือว่าอ้วนกันนะ? อันที่จริง มันเคยมุดได้ แต่ดันเข้าไปติดในนั้น ออกมาไม่ได้ ร้องโหยหวนเป็นชั่วโมง กว่าจะตะบี้ตะบันคลานออกมาได้ก็ใช้เวลาสมควร เขาช่วยอะไรไม่ได้เพราะเตียงนั่นมันหนักเกินแรงเด็กอย่างเขา ก็คงฝังใจเจ้าหมายักษ์นี่ล่ะมั้ง ...
 
“เอ้านี่… เอาไปเลย ตัวยุ่ง” ลอเรนซ์เอ่ย พร้อมปาบอลออกไปเบา ๆ ให้มันกลิ้งขลุก ๆ ในห้อง พอให้เพย์ตันได้ไล่งับเล่น ส่วนตัวเขากลับไปอยู่อิริยาบถเดิม และเป็นแบบนั้นไปพักใหญ่ จนกว่าจะถึงเวลาเข้านอนนั่นล่ะ

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#26 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 10 August 2019 - 05:06 PM

"เฮ้ ๆ มานี่เลยเพย์ตัน" หลังจากเข้ามาในห้องนอน เขาเอ่ยขึ้นพร้อม ๆ กับตัวเพย์ตัน โผเข้ามาหา ให้เขาได้กอด ได้ฟัด "เป็นไง ~ คิดถึงฉันไหมหืม? ไม่ล่ะสิ?" 

 

สายตาของของเด็กชายมีประกายขึ้นมานิดหน่อยตอนมองไปที่สัตว์เลี้ยงของเขาอย่างเอ็นดู หลังจากพูดคุยกับเพย์ตันเสร็จเรียร้อย หรือเรียกอีกอย่างว่า พูดเองเออเองจบแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น ทบทวนคำสั่งกับเพย์ตันสองสามคำ เช่น นั่ง กลิ้งตัว อะไรแบบนี้ ก่อนตบท้ายด้วยการให้นมอัดเม็ดของสุนัขไปเป็นรางวัล ต่อจากนั้น ลอเรนซ์ก็จัดการหยิบชุดอยู่บ้านสบาย ๆ และผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อทำความสะอาดร่างกายหลังเดินเหงื่อออกมาทั้งวัน 

 

หลังเสร็จสิ้นธุระส่วนตัว เขาก็เดินออกมาในชุดที่นำเข้าไปเปลี่ยน เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ทำให้เสื้อส่วนช่วงไหล่ มาเกือบถึงกลางหลัง เปียกชุ่มไปด้วย แต่ดูเหมือนพ่อหนุ่มเจ้าของชุดจะไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขาใช้ผ้าเช็ดตัวยี ๆ เส้นผมที่ยังไม่แห้ง ไปทั้งอย่างนั้นระหว่างเดินไปทั่วห้อง และจบลงด้วยการนั่งเช็ดผมบนเตียง มือถือมักเกิ้ลของเขาในตอนนี้เปิดพวกรายการเรียลลิตี้โชว์แนวเมคโอเวอร์ ที่เขาดูแก้เซ็ง แต่ไป ๆ มา ๆ ตามมาจนถึงซีซั่นที่สองแล้ว พอมาถึงฉากที่ ผู้เชี่ยวชาญด้านกรูมมิ่ง ดูแลเรื่องเส้นผมให้กับคนในรายการ พูดถึงเรื่องเส้นผมก็ทำให้ลอเรนซ์นึกขึ้นได้ 

 

"..... ไม่ได้... ไว้ผมหน้าม้าแล้วนี่.....เหรอ?" เขาพืมพำทำหน้าครุ่นคิดถึงใครบางคนที่เจอในวันนี้

 

แปลกดีที่เขาไม่ได้เอ่ยทักให้เร็วกว่านี้ หรือเขาเป็นคนที่ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้นเลยรึเปล่านะ ? เขาสับสนมึนงงกับตัวเองพักนึง พร้อมเกาหัวแกร่ก ๆ ก่อนจะกลับไปดูรายการที่ว่านั่นต่อ เพื่อตัดปัญหา พร้อม ๆ กับเพย์ตันที่ในตอนนี้ยังนอนเกลือกกลิ้งไปมาหมดมาดดุอีกตามเคย 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 





0 สมาชิกกำลังอ่านกระทู้นี้

0 สมาชิก, 0 ผู้เยี่ยมชม, 0 สมาชิกที่ล่องหน