ไปที่เนื้อหา


รูปภาพ

Platinum01 ห้องนอนผู้ร่วมอาศัย : Laurence Cormac


  • กรุณาลงชื่อเข้าใช้เพื่อตอบกระทู้
มี 25 โพสต์ตอบกลับกระทู้นี้

#1 Condo Platinum No1

Condo Platinum No1

    กุญแจห้องแพลตตินัม 1

  •  Non-playable character
  • 6 โพสต์
  • เลขประจำตัว 508

โพสต์เมื่อ 28 April 2019 - 02:17 AM

r35zPBE.png

 

WW5yqcR.jpg

 

-ห้องนอนของ Laurence Cormac อยู่บริเวณชั้นหนึ่งของคอนโด-

 

lXIxH0F.jpg

 

-มุมโต๊ะทำงาน-

 

8Tdvo0a.jpg

 

-ห้องน้ำส่วนตัว-



#2 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 28 April 2019 - 03:36 AM

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องลอเรนซ์ก็ต้องแอบร้อง โหวววว ขึ้นมาเงียบๆ ภายในใจ แน่นอนเขาถูกใจห้องมาก เด็กชายชื่นชมการตกแต่งและปิดประตู วางสัมภาระลง เตรียมตัวจะจัดของแบบลวกๆ ไปก่อนเสียหน่อย และดูเหมือนดาร์ลิ่งจะรู้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องสงบเสงี่ยม มันเลยเดินไปทั่วห้อง ใช้จมูกดมฟุดฟิดไปตามนิสัย และไม่ทันไรมันก็หาที่เหมาะๆ เพื่อปลดทุกข์เบา.... 

 

"ดาร์ลิ่ง!!!" ลอเรนซ์ตะโกน เขาเพิ่งหยิบเสื้อออกมาเองนะ อย่างน้อยให้เขาจัดการธุระส่วนตัวก่อนไม่ได้เหรอ โธ่... ฝึกมาดีแค่ไหนก็มีหลุดสินะ  เขาเดินไปจัดการกับที่ที่เจ้าดาร์ลิ่งปลดทุกข์เบาไว้ และจัดการด้วยทิษชู่ที่พกมาด้วยสำหรับทำความสะอาดการปลดทุกข์ของสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะ และไม่ลืมสเปรย์ดับกลิ่นไว้ด้วย เมื่อเขาหันขวับไปหาเจ้าดาร์ลิ่ง มันก็มุดไปที่โต๊ะปลายเตียง นอนซุกที่นอนสัตว์เลี้ยงไปแล้ว "ขอบใจ... ไว้ฉันจะสอนเรื่องที่ฉี่ให้เธอทีหลัง" 

 

เด็กชายโอดครวญพักใหญ่ๆ แบบฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะไปล้างมือในห้องน้ำส่วนตัว และจัดการย้ายสัมภาระแบบขอไปทีเสียก่อน รวมทั้งอาบน้ำด้วยนั่นแหละ เมื่อธุระเสร็จสิ้นเขาก็ถ่อสังขารที่ง่วงใกล้ชัทดาวน์เต็มตัว ไปหาเตียงนุ่มๆ โดยพลัน แน่นอนว่าดาร์ลิ่งเหมือนจะรู้งานเลยมานอนซุกอยู่ใกล้ๆ เขาอยากเอ็ดมันเรื่องที่นอนนะ แต่... คงไม่เป็นไรมั้ง ตอนนี้เขาคงต้องขอหลับไปก่อนล่ะ ไว้พรุ่งนี้หรือวันมะรืนค่อยเคลียร์ของตัวเองและทำความสะอาดแล้วกัน


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#3 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 30 April 2019 - 01:03 AM

ก็เป็นอีกวันที่ลอเรนซ์ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน หรือออกไปทำอะไร เว้นก็แต่ซื้อพวกขนมกับจังก์ฟู้ดมากิน ทั้งวันของเขาใช้ไปกับการใช้อุปกรณ์มักเกิ้ลที่คุ้นเคย และสอนดาร์ลิ่งให้ฉี่เป็นทางจนมันพอรู้เรื่องบ้าง และหลังจากนั้นเขาก็นอนอ่านหนังสือแฟนตาซี ที่เกี่ยวกับนักฆ่าในยุคสงครามครูเสด แม้เรื่องราวของตัวละครหลักมันจะเป็นแค่เรื่องแต่ง แต่เค้าโครงประวัติศาสตร์ก็เป็นเรื่องจริง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของลอเรนซ์ที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มผละออกจากหนังสือหลังจากอ่านมาร่วมชั่วโมงเพื่อดูสภาพของเจ้าดาร์ลิ่ง และพบว่ามันก็นอน... นอนเฉยๆ หลับตาพริ้มสบายใจ
 
"เบื่อไหมดาร์ลิ่ง?... ฉันคิดว่าคงไม่สินะ" ลอเรนซ์กล่าวขำๆ กับเจ้าชิบะก่อนจะปิดหนังสือและลงจากเตียงไปหาเจ้าสุนัขสัตว์เลี้ยงทูนหัวของเขา เพื่อจับมันนอนหงาย และเกาๆ ลูบๆ พุงมันเอาอกเอาใจ และหมั่นเขี้ยว "สบายนักนะ หื้ม..." 
 
Oz7Pi6.gif

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#4 Peony Gonzalez

Peony Gonzalez

    มือปราบมาร

  • พ่อมดแม่มด
  • 4083 โพสต์
  • เลขประจำตัว 55
    • ไม้: เมเปิ้ล | ยาว: 11 3/4"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 30 April 2019 - 01:11 AM

ก๊อก ก๊อก

 

มือปราบมารสาวกลับจากธุระด้านนอกมาถึงห้องพักในช่วงเวลาวันใหม่ เธอไม่แน่ใจว่าเด็กชายลอเรนซ์ คอร์แม็คจะหลับไปหรือยัง จึงทำได้แค่เคาะประตูห้องเบาๆ และแขวนถุงจากร้านขนมเค้กชื่อดังในลอนดอนอย่างร้าน Konditor & Cook ไว้ให้เด็กหนุ่ม วันนี้เธอผ่านไปตรวจงานแถวนั้นพอดีจึงแวะกินของหวานและไม่ลืมจะซื้อมาฝากเจ้าเด็กร่วมห้องด้วย หวังว่าจะน่าถูกใจไม่มากก็น้อยล่ะนะ

 

'ฉันซื้อเคิร์ลลี่ เวิร์ลลี่เค้กเจ้าดังมาฝาก หวังว่าเธอจะชอบนะจ๊ะ - P. Gonzalez'

 

4FKgP47.jpg?1


.
e2mORyi.png

jQpQwBp.png


#5 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 30 April 2019 - 01:30 AM

ดาร์ลิ่งที่นอนถูกเกาพุงอย่างสบายใจนั้นเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือเขา เพื่อวิ่งดุ๊กๆ ไปที่ประตูก่อนเสียงเคาะประตูจะดังขึ้นไม่นาน แน่นอนนั่นทำให้ลอเรนซ์เดินออกไปเปิดประตูในไม่กี่นาทีถัดมา เพราะนั่นคงไม่มีใครนอกจากศาสตราจารย์พีโอนี่ กอนซาเลซ เขาจะได้ออกไปกล่าวทักทายด้วย แต่หลังเปิดประตูมาเขาก็ไม่ได้เจอกับศาสตราจารย์สาวคนดังกล่าว เป็นไปได้ว่าเธอคงจะขึ้นไปนอนพักแล้ว กลับตอนนี้เหรอ? กลับดึกเหมือนกันนะพวกผู้ใหญ่เนี่ย... หวังว่าศาสตราจารย์จะไม่หักโหมเกินไปนะ

 

"....หือ? เค้กเหรอ?" ลอเรนซ์ หยิบถุงจากร้านขนมเค้กที่แขวนไว้หน้าลูกบิดประตู พร้อมโน๊ตเล็กๆ ระบุไว้ และนั่นทำให้เด็กชายที่ทำหน้าบูดเป็นนิจถึงกับยิ้มแก้มปริ ไว้เขาจะไปขอบคุณศาสตราจารย์แสนใจดี เมื่อมีโอกาส ระหว่างนี้เขาจะตั้งใจทำความสะอาดที่นี่อย่างดีเลยเชียว และแน่นอน กินเค้กก่อนจะนอนด้วยในทันที 

 

"ไม่ต้องอ้อนเลยดาร์ลิ่ง นี่มันไม่ใช่ของหมานะ..." เขาว่าเอ็ดเจ้าชิบะที่ไม่วายมาวอแวตอนเขากินเค้กแสนหวานนี่ ทำหน้าอ้อนไปก็ไม่ได้ผลกับเขาหรอกนะ หลังจากกินเค้กจนหมด เด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์ก็รีบจัดแจงไปแปรงฟันอีกรอบนึง ปิดไฟภายในห้องและเข้านอนทันที 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#6 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 02 May 2019 - 10:59 PM

ลอเรนซ์เอนตัวนอนลงบนเตียงหลังจากจัดการบทเรียนของเทอมก่อนที่เขาจดไว้ให้เป็นระเบียบ และเรียงหนังสือบางส่วนที่กระจัดกระจายเพราะวันก่อนเขาหาหนังสือเกี่ยวกับการปลูกแคคตัส แล้วลืมเก็บให้เข้าที่เข้าทาง ดูเจ้าตัวจะสบายใจแล้วที่ห้องเป็นระเบียบ รวมทั้งทำความสะอาดไปแล้ว และยิ่งสบายไปอีกเมื่อดาร์ลิ่งรู้แล้วว่าควรปลดทุกข์ที่ไหนซึ่งมันดี กลิ่นห้องเขาจะได้ไม่แย่มาก ลอเรนซ์หยิบหูฟังมาอุดหูไว้และเปิดโทรศัพท์มานอนดูอนิเมชั่นของมักเกิ้ลต่อ

 

"อะไรดาร์ลิ่ง....?" เขาเอ่ยหลังจากเห็นเจ้าชิบะร้องหงิงๆ แบบไม่มีสาเหตุ ลอเรนซ์ลุกออกจากเตียงใช้แสงจากมือถือส่องไปตามพื้นห้อง ก็พบว่าลูกเทนนิสของเจ้าดาร์ลิ่งไปติดอยู่ตรงพื้นใต้ตู้เสื้อผ้า นั่นเลยทำให้มันไม่ค่อยแฮปปี้ "ดาร์ลิ่ง... เธอมีคุณกระต่ายแล้วไง ไหนจะลูกบอลตรงนั้นอีก ต้องเล่นเฉพาะลูกเทนนิสตอนนี้เลยเหรอ?" 

 

เด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์บ่น แต่ก็ลุกไปเขี่ยๆ ลูกเทนนิสที่ติดอยู่ให้กลิ้งหลุนๆ ไปทางดาร์ลิ่ง เจ้าหมาเอาแต่ใจของเขา ก่อนเจ้าตัวจะกลับไปนอนดูอนิเมชั่นที่ว่า  เห็นแบบนี้ลอเรนซ์ชอบพวกอนิเมชั่นตะวันตกอยู่นะ อย่าง Avatar : the last airbender ไปจนถึงพวกฮีโร่ฝั่ง DC  Young Justice หรือ Teen Titans แต่เขาจะไม่ถกเรื่อง Marvel DC อะไรแบบนี้หรอก เพราะเขาชอบทั้งคู่นั่นแหละ ....


แก้ไขโดย Laurence Cormac 02 May 2019 - 10:59 PM

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#7 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 04 May 2019 - 11:15 PM

หิว...  

 

คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเด็กชายอายุสิบสองย่างสิบสาม ที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มแหงนหน้าบนเพดาน ตอนนี้แม้แต่ดาร์ลิ่งก็หลับไปแล้ว มีแต่เขานี่ละที่ยังไม่หลับอยู่คนเดียว เพราะหิวไงล่ะอย่างที่บอก แต่ด้วยความที่ไม่อยากออกไปครัวเพราะกลัวตัวเองเสียงดังรบกวนเจ้าของห้องอย่างศาสตราจารย์พีโอนี่ กับกลัวว่าการกินไม่ตรงเวลาอาจจะไม่สมควรนัก เด็กชายเลยนอนลืมตาโพล่งอยู่อย่างนั้น 

 

และเขาคงพยายามที่จะหลับต่อในเวลาต่อมา.... แม้ท้องและความรู้สึกของเขาจะประท้วงออกมามากแค่ไหน


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#8 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 06 May 2019 - 09:57 PM

"มาลองอีกทีนะ... ขอมือหน่อยดาร์ลิ่ง ... เก่งมาก" เสียงของเด็กหนุ่มเอ่ยกับเจ้าสุนัขแสนรู้ของเขา ดาร์ลิ่ง หลังจากเขาสอนให้มันทำท่าขอมือได้สำเร็จ นมอัดเม็ดแบบสำหรับสัตว์เลี้ยงเข้าปากของเจ้าดาร์ลิ่งไปอีกชึ้นแล้ว ขนมน่ะช่วยให้ฝึกคำสั่ง สุนัขหรือสัตว์เลี้ยงอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี ต่อให้ไม่มีขนมมาแลกแล้ว บางตัวก็ยังทำตามคำสั่งได้อยู่ แน่นอน ดาร์ลิ่งเป็นต้น! ตอนนี้ดาร์ลิ่งน่ะทำได้ทั้ง นั่ง นอน ขอมือ พูด ได้แล้ว! และพูดนี่หมายถึงเห่าน่ะ.. โฮ่ง โฮ่ง 

 

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่นี่ บอกได้เลยว่าเขาใช้เวลากับดาร์ลิ่งของเขาไปเยอะทีเดียว การฝึกสุนัขนี่ก็เช่นเดียวกัน ลอเรนซ์ไม่ได้เจ้ากี้เจ้าการอะไรนักหรอกนะ เขาแค่อยากให้สุนัขอยู่ในความสงบเสงี่ยมมากกว่า เพราะเขาอยู่กับศาสตราจารย์ ดังนั้นทั้งตัวเขาเอง และสัตว์เลี้ยงควรจะเรียบร้อย และอยู่ในระเบียบเสียหน่อย ... ว่าเข้าไปนั่น 

 

"ใครคือเด็กดี หื้ม... ดาร์ลิ่งนี่เอง ~ " ลอเรนซ์ว่าเสียงหวานกว่าตอนคุยกับมนุษย์ปุถุชน(?) ขณะที่ทำการฝึกเจ้าสุนัขเสร็จก็มาแปรงขนนุ่มๆ ของมันต่อก่อนจะเข้านอน 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#9 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 08 May 2019 - 11:26 PM

ขนมยังเหลืออยู่เลย... ของเล่นพวกนี้ก็ยังไม่ได้ถูกเก็บไป...

 

บางครั้ง การที่มันยังอยู่ตรงนั้นอาจเป็นการทำให้เขาเศร้ากว่าเดิม หรือไม่ก็เป็นการย้ำเตือนสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไปอย่างใหญ่หลวง ดาร์ลิ่งไม่มีทางกลับมาเพราะเขา... และ ไม่มีเวทมนตร์ใด เรียกสิ่งที่ตายแล้วกลับมา  จอมคาถาผู้ยิ่งใหญ่อาจจะกล่าวไว้เช่นนั้น แน่นอนลอเรนซ์เองก็รู้ตัวดี สิ่งที่ตายแล้วไม่อาจหวนกลับ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้... ตอนนี้... คิดถึงอย่างสุดหัวใจและพยายามลืม 

 

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะให้ดาร์ลิ่งได้เห็นหิมะในลอนดอน ... ตอนนี้มันคงไม่ได้เห็นแล้วละนะ เด็กชายสูดหายใจลึกๆ แล้วกลั้นไว้ เหมือนกับพยายามไม่ให้ความรู้สึกที่ประคองมาต้องพังลง ร่างสูงกลับไปนอนข่มตาหลับด้วยความรู้สึกที่ยังประคองไว้อยู่อย่างนั้น 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#10 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 14 May 2019 - 07:23 AM

การเสียอะไรไปสักอย่างเป็นเรื่องที่ทำใจยาก… กับลอเรนซ์ก็เช่นกัน บางคนอาจจะคิดว่า เฮ้ มันจะอะไรนักหนา ก็แค่สัตว์เลี้ยง …ลอเรนซ์ไม่รู้หรอกพวกที่โตๆ แล้ว เขารับมือกับความรู้สึกแบบนี้ยังไง เขาก็แค่เด็กอายุย่างสิบสาม บางครั้งมันไม่ยุติธรรมเลยที่เขาต้องเจอเรื่องแบบนี้
 
แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว และเขาคงจะทำอะไรไม่ได้ อีกอย่าง เรื่องนี้ เขาผิดเอง
 
“โอ้ย..!!!” เสียงของเด็กชายร้องดังลั่นหลังจากก้าวลงจากเตียงแล้วลื่นเพราะลูกเทนนิสของเจ้าดาร์ลิ่ง หัวเขาเลยกระแทกกับขอบเตียง ล้มก้นจ้ำเบ้า ให้เจ็บน้ำตาคลอเล่น ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมหยิบบอลนั่นไปวางไว้ในกล่องไม้ที่รวมพวกของเล่นของเจ้าสุนัขชิบะ พอเห็นอะไรที่ทำให้นึกถึงแบบนี้ขึ้นมาแล้วมันก็เจ็บเหมือนกันนะ ก็แหงล่ะ… เจ็บจริง หัวเขาเนี่ยแหละ
 
เด็กชายลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ลูบหลังศีรษะที่เจ็บนั่นปอยๆ ราวกับจะทำให้หายเจ็บได้งั้นแหละ ก่อนจะลุกไปหน้าโต๊ะทำงานเพื่อนั่งอ่านหนังสือเล่นเหมือนอย่างเคย 
 

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#11 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 21 May 2019 - 12:06 AM

“รู้ไหม เราต้องปรับตัวกันหน่อย นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันแค่อาศัยศาสตราจารย์อยู่ ดังนั้น ถ้าเธอทำตัวดีๆ ฉันจะขอบคุณมาก” ลอเรนซ์ นั่งคุกเข่าข้างนึงลงไปคุยกับสุนัขพันธุ์เยอรมัน เชพเพิร์ด เพศเมีย เจ้าสุนัขตัวนั้นทำเพียงแค่มองหน้าเขาและรับรู้ว่าจากนี้ไปเด็กชายตรงหน้าที่คนที่จะดูแลมันจากนี้ไป แม้จะไม่แน่ว่าจริงๆ แล้ว สุนัขตัวนี้จะเข้าใจความหมายของ นี่ไม่ใช่บ้านฉัน ฉันแค่อาศัยศาสตราจารย์อยู่  รึเปล่าไหมก็เถอะ แน่นอนชายหญิงห้ามอยู่ด้วยกัน แต่นี่บริบทศาสตราจารย์ และเขาอายุสิบปีต้นๆ จะเอาอะไรล่ะนั่น 
 
เจ้าสุนัขเยอรมันเชพเพิร์ด ตัวนี้ มีสีดำผสมน้ำตาล ตามแบบเผ่าพันธุ์ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนบ่งบอกถึงความสงสัยใคร่รู้ มันดูเป็นดวงตาที่น่ารักดี แม้รูปร่างตัวจะใหญ่บึกและดุดันก็ตาม สำหรับลอเรนซ์… เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ซื้อสุนัขตัวนี้มาเลี้ยง เขายังเจ็บอยู่กับเรื่องของดาร์ลิ่ง เหมือนกับตอนนี้เขาเอาสุนัขตัวอื่นมาแทนที่อยู่อย่างนั้น  แต่ไม่ ไม่ใช่หรอก ลอเรนซ์ไม่ได้จะเลี้ยงใครแทนใคร หรือจะเลี้ยงตัวนี้เพื่อลืมอีกตัวหรอก เขารู้ตัวเองดี
 
“เอาล่ะ… แล้วฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีนะ” ลอเรนซ์เอื้อมฝ่ามือหนาไปเกาขนบริเวณใต้คางของสุนัขตำรวจ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเขากวาดมองไปรอบๆห้องของเขาเพื่อหาไอเดีย ก่อนจะวนกลับมาที่ตัวสุนัข “เพย์ตัน”
 
ชื่อของสุนัขตรงหน้าคือเพย์ตัน ชื่ออเมริกัน ใช่ เขารู้น่า และที่มาของชื่อนี้ก็ชื่อของตัวละครตัวนึงในภาพยนตร์อเมริกันเหมือนกันนั่นแหละ และในเรื่องนั้น เพย์ตันเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาด กล้าหาญ และเข้มแข็ง สำหรับลอเรนซ์ มันเป็นชื่อที่ดีนะ.. เหมาะกับพวกบ้าพลัง พลังล้นเหลืออะไรแบบนั้น เด็กที่น่ารัก เข้มแข็ง แต่ไม่ขี้อ้อน นั่นก็ดูดีอยู่นะ 
 
“เพย์ตัน… นั่นแหละคือชื่อของเธอนะ..” 
 
และจากนี้… เขาจะดูแลเพย์ตันให้ดีเลยเชียว และแน่นอน ไม่ตามใจเยอรมันเชพเพิร์ดแน่ๆ เขาจะควบคุมมันและให้อยู่ในระเบียบ แต่ถึงเขาจะพูดแบบนั้นก็เถอะ เขาก็ปล่อยให้มันมานอนบนเตียงตรงปลายเท้าเขาอยู่ดี เอาเถอะ ยังไงเขาก็ซักผ้าห่มได้อยู่แล้วล่ะ พูดถึงเรื่องทำความสะอาดนี่ก็... พรุ่งนี้เขาคงต้องมาทำความสะอาดนิดหน่อยแล้ว ศาสตราจารย์พีโอนี่เจ้าของห้องเคยเกริ่นๆ เรื่องของแม่บ้านที่มาทำความสะอาดทุกเดือนอยู่แล้ว แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่อยากปล่อยปะละเลยมากไปนี่สิ 

แก้ไขโดย Laurence Cormac 21 May 2019 - 12:07 AM

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#12 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 24 May 2019 - 11:45 AM

อย่างที่ลอเรนซ์ได้คิดไว้เมื่อวาน เขาก่ะจะอาบน้ำให้เพย์ตัน สุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดของเขา และในตอนนี้ เขาก็มาอยู่ในห้องน้ำพร้อมกับเพย์ตัน บนพื้นกระเบื้องหน้าฝักบัว ลอเรนซ์ถกแขนเสื้อยืดสีขาวตัวเองขึ้นเล็กน้อย ขณะเตรียมพร้อมอาบน้ำให้กับสุนัขตัวโต เพราะเขาตัวสูง เลยต้องมานั่งคุกเข่าเตรียมอาบให้เจ้าเพย์ตัน และทันทีที่เขาหยิบฝักบัวออกมาจากที่แขวน… 
 
“เพย์ตัน! เพย์ตัน.. อย่าสิ.. โธ่!” ลอเรนซ์เอ่ยปรามเพย์ตันที่กำลังอ้าปากไล่งับน้ำที่ออกมาจากฝักบัวตามแรงดัน ก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามันสนุกถ้าได้เล่นน่ะ แต่ตอนนี้เขาจะอาบน้ำให้นะ เพย์ตันเอ๊ย!!
 
หลังจากยื้อยุดอยู่เกือบนาที เพย์ตันก็ได้เข้าใจว่าต้องอยู่นิ่งๆ ให้เขาได้อาบน้ำให้ ลอเรนซ์ไล่น้ำตั้งแต่หัวไปจนถึงหางของสุนัขตำรวจ มีเศษดินโคลนละลายออกมาตามซอกเท้าด้วย เล่นเอาน้ำบนพื้นเป็นสีน้ำตาลหมดเลยนั่นล่ะ หลังจากที่เขาจัดการอาบน้ำให้เพย์ตัน ก็มาค่อยๆ ลงสบู่ไปทั่วขนสีดำ-น้ำตาลนั่น เขาจัดการเกาบางส่วนนิดหน่อย ซึ่งเพย์ตันก็ยืนนิ่งๆให้ เข้าใจล่ะว่าคงสบายตัวอยู่ ก่อนลอเรนซ์จะจัดการล้างสบู่ออกจากตัวเพย์ตันอีกรอบจนสะอาดทุกซอกทุกมุม 
 
“เฮ้… เลิกสะบัดขนได้แล้ว…” เสียงทุ้มเอ่ยเชิงโอดครวญ เมื่อเพย์ตันสะบัดขนเปียกๆ ให้น้ำกระเซ็นมาโดนเขาอีก ...ให้ตาย นี่เขาต้องอาบน้ำอีกรอบจริงๆ ใช่ไหมนี่ ลอเรนซ์บ่นอุบอิบก่อนจะนำผ้าขนหนูมาจัดการเช็ดขนของเพย์ตันจนหมาด แล้วค่อยเอาไดร์เป่าอันเล็กมาจัดการเป่าให้แห้งต่อ จัดการใช้แป้งแบบที่ไล่เห็บไล่หมัดทาตัวด้วย
 
เท่านี้ก็… เป็นอันเสร็จสิ้นการอาบน้ำอย่างยากลำบาก เพย์ตันที่ตัวแห้งและหอมฉุยเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับตัวลอเรนซ์ที่เหมือนจะกึ่งอาบน้ำ แต่ก็ไม่ใช่ ดูเหมือนเขาต้องอาบน้ำอีกสักรอบจริงๆ ก่อนจะออกไปไหนในวันนี้ เด็กชายถอนหายใจและหันไปสบตากับคุณสุนัขของเขาที่ในตอนนี้ไปให้ความสำคัญกับการนอนมุมห้องต่อแล้ว ดูเหมือนเขาเพิ่งนึกได้... หวีขน ใช่ มันเป็นเรื่องที่ต้องดูแลอย่างมากสำหรับสุนัขทุกตัว ลอเรนซ์เดินไปหยิบแปรงหวีขนสำหรับสัตว์เลี้ยงมา และจัดการหวีขนให้กับเพย์ตัน แน่นอนว่าย่อมมีขนร่วงติดหวีประปราย ลอเรนซ์ใช้เวลาอยู่อย่างนั้นแทบจะค่อนวันกับการทำความสะอาดเพย์ตัน 
 
จากนี้ไปทำอาทิตย์ละครั้งเถอะ หรือสองอาทิตย์ครั้งก็ได้ เหนื๊อย เหนื่อย 
 

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#13 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 27 May 2019 - 11:13 PM

ลอเรนซ์ยอมรับ ว่าเขายังเจ็บอยู่เรื่องของดาร์ลิ่ง แต่การที่มีความสุขอยู่ตอนนี้ไม่ได้แปลว่าเขาลืมดาร์ลิ่งไปแล้ว เพียงแค่… การย้ำถึง มันคงดูน่าสังเวชน่าดู อีกอย่าง เขามั่นใจว่าเด็กนั่นคงไม่อยากให้เขาเป็นพ่อหนุ่มอมทุกข์แน่ๆ รวมทั้งเจ้าสุนัขที่อยู่ใกล้ๆ กับเขาตอนนี้เสียด้วย สิ่งที่เขาทำต่อไป มันไม่ใช่การมีใครมาแทนใคร เขาพยายามพูดกับตัวเองแบบนั้น แต่มันก็อดคิดมากไม่ได้กับสิ่งที่ทำ เขาไม่ชอบความย้อนแย้งตลอดเวลาของตัวเองตลอดเวลาเลย เขาไม่ชอบเลย
 
“เพย์ตัน… มานั่งอะไรตรงนี้ ฮึ ? ไปนั่งไกลๆ เลยไป เดี๋ยวก็โดนทับหรอก” ลอเรนซ์เอ่ย เมื่อพยายามจะถอยออกมาจากโต๊ะทำงาน แต่ต้องหยุด เมื่อเพย์ตันมานั่งหมอบอยู่แถวขาเก้าอี้ เขาล่ะกลัวว่าจะเลื่อนเก้าอี้มาทับมันเหลือเกิน 
 
เด็กชายมองเจ้าสุนัขที่นอนหมอบอย่างสบายใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรกับสิ่งที่เขาพูด(สิ่งที่เขาพูด… ที่ซึ่งพูดกับสุนัขเยอะกว่าพูดกับคนด้วยกัน) เขาก็ได้แค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้เพื่อให้ตัวเองลุกออกมาเดินโดยไม่ทับหรือเหยียบเจ้าเพย์ตัน อ่า.. เขาจะทำอะไรนะ เข้าห้องน้ำๆๆ และก่อนไป เขาก็จัดการขยี้ๆ หัวของสุนัขตัวโตหน้าดุอย่างไม่เกรงกลัวก่อนไป ให้ตาย หมั่นเขี้ยวเป็นบ้า...

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#14 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 29 May 2019 - 04:35 PM

"ไงเพย์ตัน" หลังจากแว๊บลงไปซื้อช็อกโกแล็ตปั่น เขาก็กลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง เมื่อเปิดประตูก็เจอเพย์ตันที่นอนหมอบอยู่ปลายเตียง มันเพียงแค่ใช้นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมนั่นมองมาทางเขา และส่ายหางพั่บๆ มันดูน่ารักดีนะ ถึงเขาจะคาดหวังการพุ่งชาร์จใส่มากกว่าก็ตาม ก็นะ... คิดว่าสุนัขทุกตัวจะพุ่งชาร์จนี่ละ 

 

ลอเรนซ์เดินดูดช็อกโกแล็ตปั่นเย็นเจี๊ยบไปพลางๆ ขณะไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาวางแก้วเครื่องดื่มลง ก่อนจะเริ่มเปิดหนังสือนิยายของเขาที่ยังอ่านค้างไว้ ถึงตรงนี้เจ้าเพย์ตันก็เดินมานอนหมอบข้างๆ ขาเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่อีกแล้ว ลอเรนซ์ชอบความแสดงออกไม่มากของสุนัขตัวนี้นะ น่ารักดี แต่ถึงจะแบบนั้น เขาก็ต้องมาระวังการเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองอีกครั้ง ถ้าจะลุกไปไหนมาไหนขณะอ่านหนังสือ

 

"กินขนมหน่อยไหมเพย์ตัน?" เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็กๆ หลังจากอ่านไปได้ไม่เท่าไหร่ก็หันไปมองเพย์ตัน แล้วอยู่ๆ เขาก็นึกอยากให้มันกินขนมหรืออะไรหน่อย "ขอมือหน่อยคนสวย... นั่นล่ะ เก่งมาก" 

 

ลอเรนซ์มองอุ้งเท้าของเพย์ตันที่ยกมาวางแหมะบนฝ่ามือของเขา สายตาแลดูภูมิใจ ที่สอนมาแล้วเพย์ตันก็ทำได้ดี เอาล่ะ ตอนนี้เขาก็ควรอ่านหนังสืออย่างจริงจังได้แล้ว ไว้ค่ำๆ เขาจะทำความสะอาดไม้กายสิทธิ์ตัวเอง กับแปรงขนให้เพย์ตันหน่อยแล้วกัน หรือเขาจะลองแชมพูอาบน้ำแห้งให้เพย์ตันดู ดีนะ? ทำทั้งคู่เลยแล้วกัน เพย์ตันของเขาจะได้ตัวหอมๆ ไงล่ะ! 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#15 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 01 June 2019 - 11:41 PM

"อ่ะ.... โทษทีเพย์ตัน..." ลอเรนซ์ คอร์แม็ค เอ่ยขึ้นขณะที่ขยับเก้าอี้ถอยมาจากโต๊ะทำงาน จนเสียงดังครืด ทำให้เพย์ตันที่นอนหมอบอยู่พื้นปลายเตียงผงกหัวขึ้นมา 

 

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นและเก็บเก้าอี้เงียบๆ บนโต๊ะทำงานของเขา มีงานต่อโมเดลกันพลาแบบมักเกิ้ลอยู่ ด้านล่างเป็นแผ่นรองตัด กันพลาที่เขาต่อ เป็นตัวรุ่นเก่าๆ ที่เขาบังเอิญไปซื้อมาในวันนี้ ระหว่างทำธุระ ซึ่งมันก็เป็นงานอดิเรกที่ใหม่ดี แม้เขาจะเพ่งมาตั้งหลายชั่วโมงจนปวดตาแล้วก็ตามที ก็ยังต่อได้แค่ฝ่าเท้ามัน สงสัยเขาจะไม่ได้บอร์นทูบีดิสเวย์แน่ๆ เงยหน้ามาอีกทีก็เลยเวลานอนของเด็กๆ อย่างเขาแล้ว ลอเรนซ์บิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะไถตัวไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนอน และกลับมาที่ห้องนอน

 

"ฝันดีนะคนสวย....." เขาเอ่ยบอกสุนัขของเขาเบาๆ พร้อมเอื้อมมือไปลูบศีรษะโตๆ นั่น และค่อยๆ คลานขึ้นเตียงพร้อมปิดโคมไฟหัวเตียง ห่มผ้าให้ตัวเองเสร็จสรรพ ตามมาด้วยเพย์ตันที่มานอนบนปลายเตียงของเขา ก็ไม่ได้คิดจะว่าอะไรหรอก... อย่างน้อยมันก็ทำให้เขารู้สึกหายกลัวห้องมืดๆ ได้ เขาคิด ก่อนจะหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#16 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 09 June 2019 - 02:42 AM

ลอเรนซ์ลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อคลานจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ว่าด้วยวันนี้ ตั้งแต่เขาออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะ(ที่ซึ่งช่วงนี้ไม่มีคนจนเขาชักจะงึด) พอกลับมาก็นั่งๆ นอนๆ เล่นๆ กับเพย์ตันตามเดิม ทานบะหมี่เกี๊ยวน้ำที่ศาสตราจารย์พีโอนี่ท่านทำไว้ให้เป็นมื้อกลางวันและค่ำ เพราะเขาไม่อยากเมนูอื่นกินนี่แหละ แถม นานๆ ที เขาจะได้กินอหารเอเชีย อีกอย่าง ฝีมือทำอาหารศาสตราจารย์ท่านก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เสียด้วย 

 

"ทำให้ตื่นเหรอ โทษทีนะ..." ลอเรนซ์เอ่ยออกมา ภายในห้องนอนของเขายังมีแสงไฟสีส้มจากโคมไฟข้างหัวเตียงสว่างร่ำไรฉาบไล้สิ่งต่างๆ ที่อยู่ภายใน ให้เขาได้เห็นเพย์ตัน สุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนปลายเตียงเขา มันผงกหัวขึ้นมองลอเรนซ์ที่กลับมาจากห้องน้ำตามวิสัย 

 

และด้วยความที่ คุณนายคอร์แม็ค แม่ของเขาย้ำเตือนถึงเรื่องที่ลูกชายของเพื่อน จะมาขออาศัยชั่วคราวที่ร้านในห้องพักด้วย ซึ่งแน่นอนลอเรนซ์โอเคกับเรื่องนั้น แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าคุมะมินจะเป็นยังไงกับรูมเมทใหม่ เจ้าเด็กชายคนที่ว่า เขาก็ไม่รู้จักด้วย ทุกอย่างจะโอเคไหมเนี่ย เด็กชายสกุลคอร์แม็คขมวดคิ้วขณะปิดโคมไฟที่ตัวเตียง และเปิดมือถือมาเช็คข้อความจากแม่ซ้ำๆ ไปมา แต่กังวลไปคงไม่ช่วยอะไร เขาปิดมือถือ วางมันไว้ที่หัวเตียงดังเดิม และกลับเข้าสู่ห้วงนิทรา ท่ามกลางเสียงหายใจเบาๆ ที่ยังได้ยินจากเพย์ตัน ... 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#17 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 11 June 2019 - 01:46 AM

เสียงหงิง ๆ ของเพย์ตันปลุกให้เขาตื่นตอนดึก ลอเรนซ์ที่สระผมเรียบร้อยตั้งแต่สี่ทุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากเตียงแบบตาโหล มือหนาเอื้อมไปคลำแถวหัวเตียงเพื่อหาสวิทซ์โคมไฟ เปิดให้ห้องมืด ๆ ของเเขาฉาบด้วยไฟสีส้มอ่อน ๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มค่อย ๆ เพ่งมองภายในห้องเพื่อหาเพย์ตันที่ทำเสียงหงิง ๆ และพบว่ามันอยู่หน้าห้องน้ำ พยายามใช้ขาตะกุย ๆ ที่ประตู มันหันมามองเขาแว๊บนึง และกลับไปตะกุยต่อ นั่นเลยทำให้ลอเรนซ์รู้ทันที.... 

 

"เข้าห้องน้ำเหรอ.... โทษที ๆ" ลอเรนซ์คลานลงจากเตียง และไปเปิดประตูห้องน้ำให้กับเพย์ตัน ปกติเขามักจะไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำให้สนิทมากนัก เพื่อให้เพย์ตันลุกไปปลดทุกข์หนักและเบาเป็นที่ทาง ตามที่เขาสอนไว้ได้ แต่เหมือนคืนนี้เขาจะเผลอปิดประตูห้องน้ำสนิท มันเลยเป็นแบบนั้น 

 

หลังเปิดประตูให้สุนัขตัวยักษ์แล้ว ลอเรนซ์ก็กลับไปยังที่นอนของตัวเองต่อ ฝ่ามือหนายีผมกระเซิง ๆ ของตัวเองพร้อมหาว ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเมื่อยล้า ขึ้นวันใหม่แล้ว แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่สมควรจะตื่นหรอกนะ เมื่อลอเรนซ์ปิดไฟที่หัวเตียง ขยับผ้าห่มหนามาคลุมอก เจ้าเพย์ตันก็โดดมานอนที่ปลายเตียงเหมือนอย่างเคย 

 

"ฝันดี...." เขาเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะได้ผล็อยหลับไปอีกหนึ่งคืน เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานพอ ๆ กับนมคาราเมลของโปรด 


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#18 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 06 July 2019 - 09:53 AM

หลังกลับมาจากการวิ่งในตอนเช้า ลอเรนซ์ก็กลับมาที่ห้องแพลทินัมหมายเลขหนึ่ง ระหว่างทางเขาก็แวะซื้อของอย่างพวกขนมให้เพย์ตันมาด้วย (ซึ่งแน่นอนว่า นึกได้ตอนขึ้นคอนโดว่าต้องซื้อของกินสำหรับคนด้วย _ _||| )เมื่อได้ถึงห้องนอนแล้ว  เขาค่อย ๆ จัดการปลดสายจูง และวางถุงขนมไว้ที่โต๊ะทำงาน ก่อนเดินหยิบเสื้อผ้าและเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำอีกครั้งในตอนเช้า เขาไม่ได้อยากอาบบ่อย ๆ หรอกนะ ... แต่กลิ่นเหงื่อเขามันสุดจะทนเลยในเช้านี้ แต่คิดอีกที ... ยังไม่อาบดีกว่า 
 
"มานี่ ไม่ต้องหลบตา... " ลอเรนซ์ว่า หลังจากหยิบผ้าขนหนูที่ใช้กับเพย์ตันมาพาดบ่าไว้ พร้อมมองไปทางสุนัขตัวยักษ์ที่ทำตาล่อกแล่กหลบเขาเป็นพัลวัน เมื่อรู้ว่าตัวเองต้องถูกจับอาบน้ำ
 
เพย์ตันไม่ใช่สุนัขที่เกลียดน้ำ หรือเกลียดการอาบน้ำ แต่ไม่รู้ทำไมตอนจับอาบน้ำถึงทำท่าเหมือนเขาจะพาไปฉีดยาทุกที หลังจากเสร็จสิ้นการจับอาบน้ำเป็นชั่วโมงกว่า ลอเรนซ์ก็จัดแจงเป่าขน เช็ดขนให้กับเพย์ตันไป ดูเหมือนเขาต้องเหนื่อยทำความสะอาดขนสีน้ำตาลและสีดำที่ร่วงตามพื้นแล้ว แต่เอาเหอะ ดีกว่านั่งว่าง ๆ แต่ก่อนอื่นนั้น ดูเหมือนเขาต้องอาบน้ำก่อน จากสภาพที่เปียกเพราะเพย์ตันสะบัดขนตอนอาบน้ำนั่นแล 

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#19 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 13 July 2019 - 08:53 PM

ร่างสูงของเด็กชายสกุลคอร์แม็คเดินเข้ามาในห้องนอนของตน พร้อมกับเพย์ตัน สุนัขตัวใหญ่ของเขา มือหนาเอื้อมไปปลดสายจูงตรงปลอกคอ ให้เจ้าสุนัขของเขาวิ่งแจ้นไปคาบตุ๊กตาของเล่นเสียง ปี๊บ ๆ มานอนแทะเล่น ลอเรนซ์มองเจ้าเพย์ตันที่กัดตุ๊กตานั่นอย่างเอาเป็นเอาตายก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาเบา ๆ เก่งจริง ๆ กับตุ๊กตาเนี่ย  เขาคิด ก่อนจะค่อย ๆ ยกกล่องลูกฟูกขนาดกลางที่แม่เขาฝากมาให้ตั้งแต่เช้า ดูเหมือนจะเป็นของขวัญวันเกิดของเขาในปีนี้นะ ซึ่งมันแปลกดี... ที่ปีนี้เป็นกล่องลูกฟูก...

 

"เฮ้... ดูท่าจะมีแต่ของเธอนะเพย์ตัน" เสียงทุ้มต่ำของเด็กชายว่า พร้อมกรอกตา เมื่อเปิดกล่องแล้วพบแต่อุปกรณ์สำหรับสัตว์เลี้ยง แชมพูสุนัขเอย แปรงขนเอย ขนมสำหรับฝึกสุนัข ไปจนถึงสายจูงใหม่ 

 

แม่นะแม่ .... ลอเรนซ์สายหัวเบา ๆ ในขณะที่มองขวดแชมพูสุนัขและแปรงหวีขนในมือทั้งสองข้างสลับไปมา แต่อย่างน้อย ก็เป็นของขวัญที่รู้ใจเขาอีกปีนั่นแหละ ลอเรนซ์ไม่ใช่เด็กที่เรียกร้องอะไรมาก แต่เขาก็ดีใจกับทุกของขวัญและคำอวยพรที่ได้รับ และสำหรับของขวัญจากแม่ในปีนี้... แน่นอน ไม่มีอะไรสำคัญและพิเศษเท่ากับเพย์ตันอีกแล้ว ดังนั้น ทั้งหมดนี่ก็หมายถึง ดีนั่นแหละ 

 

"เฮ้ เพย์ตัน มานี่มา...." เขาเอ่ยเรียกเพย์ตันที่นอนหมอบอยู่ ให้เดินมาทางเขา ลอเรนซ์จัดการใช้แปรงหวีขนอันใหม่เอี่ยมบรรจงแปรงไปตามขนตามลำตัวจรดปลายหางสุนัขของเขา และมันคงจะเป็นแบบนั้นไปอีกพักใหญ่ ๆ เพราะเพย์ตันดูพอใจกับการถูกทาสหมาบริการอย่างดีเลยเชียว 

 

เอาใจสุนัขเกินเหตุไปไหมนะลอเรนซ์เอ๋ย....


yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 


#20 Laurence Cormac

Laurence Cormac
  • นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์
  • 2583 โพสต์
  • เลขประจำตัว 938
    • ไม้: ออลเดอร์ | ยาว: 11 1/2"
      แกนกลาง: เอ็นหัวใจมังกร
      ความยืดหยุ่น: แข็ง

โพสต์เมื่อ 16 July 2019 - 10:51 PM

A Whole New World เสียงดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง อะลาดิน ดังคลอเบาๆ ในห้องนอนของลอเรนซ์  วนเพลงเดิมซ้ำๆ มาได้เกือบชั่วโมงแล้ว ซึ่งหากเพย์ตันเป็นนกแก้ว มันคงร้องเพลงนี้เป็นแล้ว ลอเรนซ์ฮืมฮัมเบา ๆ เป็นทำนองเพลง อยู่ขณะกำลังนั่งต่อโมเดลตัวเดิมให้เสร็จสิ้น พร้อมขั้นตอนตัดเส้น และแปะสติ๊กเกอร์ ซึ่งมันทำให้เขาตาแทบถลนออกจากเบ้า เมื่อเสร็จสิ้น ลอเรนซ์ก็แค่ตั้งมันอยู่บนชั้นวางหนังสือ ให้ตัวเองได้มองชื่นชมเฉย ๆ 
 
"อ่ะ... เพย์ตัน อย่ามานอนตรงนี้สิ หืม?..." เมื่อเลื่อนเก้าอี้ออกจากโต๊ะทำงาน เขาก็เกือบจะเหยียบเพย์ตันที่มานอนหมอบใกล้ ๆ แล้ว “มานี่เลยมา…”
 
เก้าอี้ของเขาขยับอย่างระมัดระวัง เลื่อนหันหน้าไปทางเจ้าสุนัขตัวโตที่นอนอยู่บนพื้น เด็กชายโน้มตัวไปหาสุนัขนั่น พร้อมใช้มือลูบๆ เกาๆ คางและหลังลำคอมัน เขาหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อสุนัขตัวโตดูจะสบายกับการที่เขาเกาตามลำตัวให้ แม้ใบหน้าจะนิ่ง แต่หางมันส่ายพั่บๆ ไปมา ดูน่ารักน่าชัง แม้จะตัวโข่งขนาดนี้ จากที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เล่นอยู่ดีๆ ลอเรนซ์ก็ลงมานั่งบนพื้นเล่นกับสุนัขตัวโตแทน  
 
"ไหนใครอ้วน... หมาอ้วนเอ้ย~" เขาว่าแซวเจ้าสุนัขอย่างอารมณ์ดี เพราะวันนี้ เพย์ตัน โดนหาว่าอ้วนด้วยแหละ ลอเรนซ์เลยติดใจนิดหน่อย
 
เขาจัดการขยี้ ๆ ขนใต้ลำคอของมันอยู่พักนึง ก่อนจะผละออกมา เพื่อไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเข้านอน เขาเดินกลับมาในห้อง จัดแจงปิดไฟ ปิดเพลงที่ยังเล่นอยู่ และแง้มประตูห้องน้ำไว้ให้เพย์ตันได้เข้ากลางดึก หลังจากนั้น ร่างสูงก็เดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่ม ตามมาด้วยเพย์ตันที่ตามมานอนทับกลางหลังเขาอีกที 

yaszWz9.png

nUhiaFO.png?1

nKkT774.png

 





0 สมาชิกกำลังอ่านกระทู้นี้

0 สมาชิก, 0 ผู้เยี่ยมชม, 0 สมาชิกที่ล่องหน